Een prima mens, fantastisch kind

Ik kwam zojuist dit stukje tegen in mijn berichtenlijst. Ik had het al in 2011 geschreven, maar nooit gepubliceerd.

'Mama, ik kan je knieen zien', zei Nona tegen mij, toen we ons gezamenlijk stonden op te tutten in de badkamer. 'Kan je mijn knieen zien'? vroeg ik verbaasd, ik stond tenslotte met mijn rug naar haar toe. 'Ja, de achterkant'. 'Ah, mijn knieholtes, bedoel je'. 'Ja, je knieholtes. En er zitten allemaal blauwe adertjes in', merkte ze op. 'Ja', zei ik zuchtend, 'dat krijg je als je een groot gedeelte van je leven staand doorbrengt'. En rokend, dacht ik erbij maar dat zei ik niet hardop want ik wil daar liefst niet meer aan herinnerd worden. 'Dan heeft je lijf er soms wat moeite mee om al dat bloed almaar omhoog te pompen en dat blijft dan zo'n soort van hangen in die aderen beneden. En die trekken dat niet zo goed, zoals je ziet'.
In de spiegel zag ik haar achter me nog eens een blik werpen op mijn geteisterde benen. Ik besloot het voorzetje zelf maar te geven; 'Lelijk he'?  Náh, dat geeft toch helemaal niets! riep ze. Je bent toch een prima mens hoor, mama!

Mijn kind vond mij, ondanks mijn vele tekortkomingen, een prima mens. Wat wil ik nog meer? Ik vind haar ook een prima mens, trouwens. Wat zeg ik, ik ben een regelrechte fan! En tegenwoordig ben ik ook nog zowel haar supporter als haar manager. Want onze dochter heeft een plan met een goed doel. Ik ga nu in geuren en kleuren toelichten wat zij van plan is, anders ben ik als manager natuurlijk geen knip voor de neus waard. En vervolgens hoop ik dat ik u  zo enthousiast heb gemaakt dat u allen ruimhartig de portemonnee trekt voor een donatie. Dit is het idee:
Binnenkort, op 2 juni van dit jaar, wordt weer het wielerevenement 'Classico Giro Utrecht' georganiseerd. Nona en Stefan, beiden fietsliefhebbers, doen hieraan mee. Op de tandem. Voor een kind met een beperking als Nona vind ik het heel stoer dat zij uitdrukkelijk niet voor de familietocht van 15 km koos (wat kent ze me toch goed, ik ben niet zo'n fietsfanaat), maar met papa de toertocht van 35 km aandurft. Met mij ergens langs de lijn met een grote picknickmand en een kleedje. Maargoed, deze tocht is ook nog eens extra leuk, omdat Nona het goede doel dat eraan hangt zo mooi vond. De opbrengst van haar sponsoractie gaat dus ook geheel naar de knuffels voor kinderen die onder narcose zijn geweest van vrienden van het WKZ. Nona, zelf al meerdere malen de liefdevolle ontvanger van een lieve troostbeer na een operatie, gunt dit andere kinderen ook heel erg. De knuffels zijn bijna op en dus komen we in actie.
Wil je Nona, en daarmee dus vrienden van het WKZ sponsoren?  Klik dan hieronder voor Nona's persoonlijke actiepagina.
Nona fietst voor knuffels

"Vrolijk" paasfeest!

Plotseling bevond ik mij in een hachelijke situatie; ingesloten tussen twee karren met aanhangige medewinkelaars voor, en de koeling achter mij. Ik wapperde met een pak gegrilde achterham. 'Help mij!' riep ik naar Stefan, die schielijk voorbij schoot met een courgette en twee flessen wijn onder zijn arm geklemd. Hij keek nauwelijks opzij, maar ik kon hem wel horen: 'nee hoor, het is nu ieder voor zich. Red jezelf maar!'
Zucht.
Alles is geoorloofd in oorlog en Lidl.

tandem

Ons klusje, het schilderen van de hal en het toilet, liep op zijn eind en we hadden daardoor (maar sowieso eigenlijk) een enorme stapel zooi voor de stort -waar komt al die rommel toch altijd weer vandaan?- dus onze bestemming was zaterdagochtend de gemeentewerf met een heule auto vol. 

Nona hadden we thuis gelaten, want we zouden toch alleen maar even heen en weer rijden en zij, in een vlaag van pre-pubertesse, had "heu-le-maal echt to-taal geen zin" om mee te gaan. Ze paste er trouwens helemaal niet meer bij in de auto, dus dat kwam dan mooi uit. Dachten we. 

Na gedane zaken liepen we nog heel even de aanpalende krinloopwinkel in. "Ik kan dat best snel", zei ik nog tegen Stefan. We scanden in sneltreinvaart de serviesafdeling, de meubels, de tafels met vergeelde paastroep en de witgoedsectie. Toen kwamen we bij gereedschap en fietsen. En daar stond ze. Onze droom. 

De Nijland Sunny Sightseeing Nindo!

Jawel. Het is een tandem.

Dit moet ik u misschien even eerst vertellen:

Aangezien we nu niet meer op de school in de buurt zitten, komt Nona voor de rit van en naar haar nieuwe school in aanmerking voor speciaal vervoer. In zo'n busje, je weet wel. Nou is Nona mijn enige kind en ben ik mijn eigen baas, dus ik had al snel de beslissing genomen haar zelf te rijden. Ik had vervelende verhalen gehoord over het vervoer met zo'n busje (ook heus wel goeie, trouwens) en het leek mij heel vermoeiend om na een lange dag, die extra vroeg begint omdat je nog een heel setje klasgenoten moet ophalen, de lange rit langs diverse adressen te moeten maken voor je eindelijk zelf thuis bent. Ik hoor van Nona wel eens verhalen van kinderen die lang in de file staan en dan eindelijk tegen zessen een keer thuis zijn. Nou zullen dit de uitzonderingen zijn, maar toch, u begrijpt waarom ik, als ik toch vrij ben om de keus te maken, kies voor het zelf chauffeuren.

Maargoed, er kleven ook nadelen aan. Een ervan is, dat je dus altijd maar in de auto zit en nooit meer fietst. Het ritje is namelijk te ver voor mij om haar achterop te nemen en lange afstanden fietsen lukt Nona niet met haar driewieler. 

Of, nouja, het lukt misschien wel, maar vaart maken zit er niet in, dus het schiet niet op. Letterlijk en figuurlijk.

Nou was dit al langer een dingetje bij ons. Stefan houdt erg van fietsen en vond het jammer dat hij óf alleen moest fietsen, óf met mij sjaggerijnig en amechtig -want op zo'n veels te zware omafiets met zo'n kek en handig  maar loodzwaar bagagerek voorop en dertig kilo kind achterop- naast zich. 

Beide niet echt dat je zegt: keigezellig. 

En hij had dus al vaker gezocht naar oplossingen. Dat 'ie dan weer een avond achter de laptop zat en dan na uren ineens hoopvol riep: "En zoiets dan"? En dat ie dan zo'n Hase Trets had gevonden die bijna drieduuzend euro moet kosten en bovendien veels te hard 'freak' krijst. En ik heb geeneens zo'n vlotte broek.

nee, dat was het niet

Een 'ouder-kind tandem', dat leek ons uiteindelijk het leukst en handigst. Maar die waren ook niet bepaald te geef. Een vergoeding vanuit de gemeente zouden we eventueel  kunnen proberen, maar die hele moedeloosmakende papierwinkel die daarvoor moet worden ingevuld, daar had ik vooralsnog niet al te veel zin in.

Lang verhaal kort: het bleef er dus bij.

En toen stonden we dus ineens, op een druilerige zaterdagochtend, oog in oog met dé fiets. Met alles derop en deraan. En voor een gezellige kringloopprijs. 

Ongelovig liepen we eromheen. Wat onhandig dat we Nona thuis hadden gelaten! Laten we het er even op houden dat ik toen tegen Stefan zei: 'Ga jij haar gauw halen, dan regel ik intussen de sleutel en de proefrit'.

In werkelijkheid zei ik: 'Ga jij haar gauw halen, dan bewaak ik intussen die fiets'. Echt waar. 'Bewaak ik', zei ik. Genant gewoon. Maarja, de kringloop he? Daar heb ik mezelf nou eenmaal niet zo goed in de hand.

Hoe dan ook, Nona werd gehaald, ze maakte, stralend in de regen, een proefritje met Stefan, ik lulde nog wat euroos van de prijs af, en de deal was beklonken. Ze reden er meteen saampjes op naar huis. 

Eind goed, al goed, die reis naar school kan voortaan, maar wat mij betreft alleen met mooi weer, op ons nieuwe stalen ros.

schuurt

Opvallend, zodra het buiten een paar tinten lichter wordt, krijg ik de kriebels. De hele winter zeuren de plannen dan al in mijn achterhoofd, en op de eerste de beste lenteachtige dag ga ik loos. Oh, dat klinkt nou allemaal heel daadkrachtig en stoer en alles, maar niets is minder waar. Je kunt het al een beetje afleiden uit het feit dat je deze woorden nu zit te lezen. Het is de eerste de beste lenteachtige dag, en ik had het geluk/de pech dat ik vandaag geen andere afspraken had. Maar toch zit ik nu te schrijven, in plaats van te werken.
Het probleem is dat er teveel verschillende dingen op me liggen te wachten. Er moeten nog wat lampen worden gemaakt, een aantal zakelijke telefoontjes gepleegd, de bedden verschoond, de was gedaan, er moet worden gezogen, en nog duizend en een dingen meer. En dat verlamt me toch een beetje. Gaak ineens heel andere dingen doen. Sinds onze verbouwing, en dat is in mei toch echt alweer drie jaar geleden, ligt onze hal er bij als een -broedt op toepasselijke metafoor- als een, een vreselijke hal. Destijds is er een nieuw toilet in gebouwd en is er een deur verplaatst. Alle nieuwe houten kozijnen zien er nog net zo uit als op de dag dat ze erin zijn gezet, overal zitten schroefgaten, we misten een drempel en de oude deuren zien er na de verbouwing uit alsof ze zelf hadden meegeklust, vol butsen en krassen. Vorige week legde buurman J. de drempel, (die dus al die tijd geduldig in de hal had staan wachten) en toen begon het natuurlijk te jeuken. Vanochtend deed ik nog een poging om mezelf wijs te maken dat ik heus wel kan multitasken en propte ik gauw wat was in de machine, zette de ramen open, stuurde een offerteaanvraag voor een nieuw raam naar een kozijnenfabriek en zette mij vervolgens aan het schuren. Ik heb al anderhalve deur en twee kozijnen geschuurd. Maarja, om toch ook nog wat andere dingen gedaan te krijgen, moet ik nu stoppen. Jammer. Want je weet nooit wannneer de volgende kluskriebel voorbij komt.

Uiteindelijk moet dit dus ein traumhalletje worden. Met een beetje kleur, het liefst. De deuren blijven wit. Maar de muren, die mogen een kleurtje krijgen. Ik struin dus de boekjes van alle bekende verfmerken af voor inspiratie. Tegenwoordig doen al die merken aan hysterische namen zoals 'grotchampignon' en 'zintuigelijk' in plaats van het aloude nummer. Daarom, en ik had niet gedacht dat ik deze woorden ooit nog eens achter elkaar zou zetten en bedoelen als een serieuze zin: we denken nu aan Conglomeraat voor de muren. Of misschien Leguaan. (klik er maar even op hoor, doe maar!) Als u ondertussen nog goede ideeen hebt voor een mooie kleur in onze hal, dan houd ik mij aanbevolen!
Nou voor nu dag maar weer, gotta run!

De kat en het meisje

Elke avond na het tandenpoetsen, gaat Mikkie met Nona mee naar boven. Hij wacht geduldig aan het voeteneind van haar bed tot zij haar pyama aanheeft en onder de dekens ligt. Dan klimt hij omhoog en nestelt zich op een lekker plekje, dicht tegen haar aan. Hij mag daar liggen voor de duur van een verhaaltje. Dan is het tijd om te gaan slapen en moet Mikkie weer mee naar beneden. Aangezien ze beiden al helemaal aan dit ritueel gewend zijn, levert dit nooit gemor op, bij geen van twee. Nee, ze genieten enorm van hun knusse moment samen.

Chill

Het was weer leuk in de kringloopwinkel vandaag. Ik vond er een leuk fifties vaasje en een hele mand vol versierde rietjes voor maar 0,10 cent per pakje.
Nona had vanochtend 'ijspretdag' en ik verwachtte dat ze daarna gesloopt zou zijn. Dubbel leuk was het dat ik dus ook nog een van haar favoriete films vond; Assepoester, de Disney versie. En daarnaast ook nog Toystory 3. En de Griezelbus. Wauw! En zo zitten we nu dus lekker te chillen, glaasje limo met versierd rietje in de hand en Assepoester in de dvdspeler. Hmmmm. Genieten kan soms heel simpel zijn.

poes

(Ja, een boude titel. Viespeuken, scheer je weg! Dit gaat over een dier!)

Het is niet eenvoudig hoor, een dier fotograferen. Maargoed. Het grootste deel staat erop.

Natuurlijk wel wegkijken op het moment supreme. Je bent een kat of niet.

Een portret wordt als scherp ervaren als de ogen tenminste scherp gefotografeerd zijn. Mag dat ook één oog zijn?

Na bijna twintig jaar lief en leed te hebben gedeeld met een humeurige, claimerige, luidruchtige rooie kater (van wie ik zielsveel hield), wonen we nu alweer bijna een half jaar samen met deze makkelijke, lieve, zelfverzekerde jongeman. Hij liet zich braaf op het nieuwe ouwe kastje takelen om gefotografeerd te worden. Hij snapt zelf ook heus wel dat zijn vachtje zo leuk combineert met het nieuwe ouwe dienblad dat erop ligt.

Studio Rest op de Zelfgemaakte Markt

In Utrecht wordt dit weekend het winterfestival 'De huiskamer van Utrecht' georganiseerd. 

 

Unieke webshops, fashion, vintage kleding en meubels, jonge designers en lokale kunstenaars zullen dit weekend op de markt hun producten aanbieden. 

Studio Rest heeft voor a.s. zondag 3 februari een kraam op de Zelfgemaakte Markt weten te bemachtigen! 
Dus, heb je nog geen plannen, zondag?  Kom dan naar Hoog Catharijne in Utrecht (kijk op de sites voor meer info over wat precies en waar precies.) en vergeet dan niet even bij ons aan te wippen!

O, had je wel plannen voor zondag? Zeg maar af! We zien je dan!

playmobilmensonterend

Pfff. Natúúrlijk sprong ik meteen in actie toen Nona mij verzocht een familie voor haar poppenhuis te fabriceren. Want: "de playmobilmensjes zijn te klein voor hun gigantische wc". Ja nou. Dat is een probleem.
Kijk maar. Playmobilmensonterende toestanden:

Dus. Ik aan de slag.

Sjonge, dat valt nog niet mee, hoor. Dit moest eigenlijk de moeder worden, maar vanwege mijn schouder-tekenfout en Nona's overenthousiasme met de wenkbrauwen, wordt het nu toch maar de vader. En of hij nou straks wel op de wc past, dat weet bijna niemand. Maargoed, met zulke haarimplantaten (Hey, Gerard Joling! Eat your heart out!) stel ik me voor dat je graag even de deur uitgaat. Om in de struiken te plassen, dan maar.
Goed. Nou weet u dus waar ik mee bezig ben, dit weekend.
Dag hoor!

Versier de boel

Bij mij thuis staat een fikse vaas. Twee eigenlijk. Ik vond het er ongezellig uitzien, dus ik besloot in beide een bos kersenbloesemtakken te zetten. Ik wachtte en wachtte. Knoppen in overvloed, links en rechts een hint van groen, maar openbarsten, zoals ik verwacht had in onze warme woonkamer, wilden ze maar niet. Er zat weinig anders op, ik moest dus wel de versiering versieren:

En ja, er zat ook nog een slinger in de pijplijn. Tssss!
Goed. Heb je nou thuis een kale tak. Of een somber hoekje dat schreeuwt om opluistering, ga dan even langs op de website van Studio Rest. Daar download je in een wip, heulemaal voor gratis, de sjablonen met de print én de werkbeschrijving van de hangers.

Licht in de duisternis

Jawel, het is winter, hoor.

Vindt u het ook zo koud en donker? Nou, dat laatste, daar weet ik toevallig wel wat op. 

Studio Rest werkt(e) namelijk keihard aan een serie nieuwe lampen van oude voorraadblikken. 

Wowza! Licht in de duisternis! 

KLIK hier voor meer info en/of bestellen. 

Past geel niet bij je interieur of liggen rozen je niet zo? Hou de site dan in de gaten; meer van dit maar dan anders zit eraan te komen.

school

"Mag ik er even langs, ik moet plassen". Het is ochtend op de mytylschool en ik wacht nog even met Nona in de gang tot het tijd is. Een zelfbewust dametje wil mij passeren, dus ik stap opzij. Als ze terug komt van het toilet, vraagt ze of ik haar corset even wil zien. Dat wil ik wel. Ze trekt haar trui omhoog en draait koket in de rondte. "Prachtig!", prijs ik. Het corset heeft een lekkere luipaardprint. Of ik misschien even haar broek wil dichtmaken, want door het corset lukt dat haar zelf niet. En of ik daarna haar tas even van de grond wil oprapen, want door het corset kan ze niet naar de grond bukken. Ik maak een grapje. Zij grapt terug. Ze is niet in verlegenheid gebracht door het feit dat ze zojuist een bijna volslagen vreemde om hulp heeft moeten vragen, noch lijkt ze er erg mee te zitten dat het keiharde corset naast al het goeds dat het voor haar lijfje doet, kennelijk ook een aantal vervelende beperkingen oplevert.
Ik draai me om en kus mijn eigen kind gedag, dat overigens in het bezit is van een paar beenspalken van precies hetzelfde keiharde plastic in ook al zo'n exotische dierenprint; zebra. Een mooie dierentuin bij elkaar. Door de spalken kan Nona nu veel beter lopen dan eerst. Maar ze moet met haar maatje 32 wel schoenen dragen in maat 36, anders passen de spalken er niet bij in. En een rokje aan in de zomer kan natuurlijk best, maar dan moet je op straat wel een beetje de starende blikken weten te negeren. Gelukkig is het winter en zijn beenwarmers in de mode.

Maar hier op school realiseer ik me weer dat we zeuren om futiliteiten. Ons spalkongemak valt behoorlijk in het niet bij de toeters en bellen waarmee sommige andere kinderen zich door het leven moeten zien te werken.
In de gangen bekijk ik van afstand de stroom kinderen die voorbij komt wandelen of rijden. Nu ik zelf een beetje gewend ben, lukt het me beter om door de hoeveelheid hulpmiddelen heen te kijken. Ik zie weer kinderen in plaats van rolstoelen. Nona loopt rustig met de stroom mee, haar gezicht ontspannen en blij. Ze voelt zich thuis, gewaardeerd en op haar gemak. Ze helpt een meisje met een jas en krijgt vervolgens de slappe lach met een klasgenootje die per ongeluk haar wiel op Nona's tas gezet heeft terwijl ze net weg wilde lopen. Ze voert een soort slapstick op, om te laten zien hoe ze daardoor bijna omviel. Ze liggen in een deuk.
Ik zie haar openheid en totale gebrek aan vooroordelen. In gedachten dank ik haar voor het feit dat ze mij een les heeft geleerd waarvan ik niet wist dat ik die nog te leren had. Ik heb het moeilijk gehad met deze verandering, met de nieuwe school. Ik had geen idee dat ik al zo op mijn dochter kon vertrouwen. Dat Nona wist. En dat ik alleen maar hoefde te volgen. Dus dat doe ik dan maar. Ik volg, kijk, zie haar opbloeien en bewonder.

Kitties kloppingen

Terwijl ik hartkloppingen krijg (niet de spreekwoordelijke, maar jammer genoeg de echte) van de aanvraag van herindicatie voor Nona (dat betekent dat je, om ofwel geld -de rugzak- te krijgen voor extra begeleiding op een reguliere school, danwel een aanvraag doet voor schoolplaatsing op speciaal onderwijs, je een heule grote stapel papierwerk moet invullen -waarin je vooral heel opzichtig alle mankementen en tekortkomingen van je kind documenteert want hey, als het niet heel, heel slecht ging, had je dit geld/deze school toch niet nodig-, bij anderen opvragen, door school laten uitwerken en heel veel telefoontjes plegen en e-mails versturen etc, want op d'een of d'andere manier vinden toch heel veel mensen dat 'deadline' een rekbaar begrip is en het moet allemaal op tijd en zonder fouten op de bureau van indicatiestelling terechtkomen, anders beland je weer onderop de stapel, zo gaat de mare.) probeer ik af en toe toch nog tijd te vinden voor dat wat de rest van mijn leven heet.
U denkt nu misschien; foe, wat kan die Kittie overdrijven! Nou wil ik u niet al te zeer vermoeien met de details, maar neemt u maar gerust van mij aan dat het een tamelijk zenuwslopend procedee was/is.
Ook al wierp de aanvraag herindicatie een reuzenslagschaduw over al mijn andere activiteiten, sommige zijn toch zeer het vermelden waard!
Het leukst is toch wel het feit dat me meissie Ingeborg en ik eindelijk vorm zijn gaan geven aan de plannen die we al jaren hadden om iets met onze creative buzz te gaan doen.
Dus ladies en gentlemen, Without further ado, we're very proud to present to you: Studio Rest!
De website en ook dat wat erop staat zal vanaf nu regelmatig veranderen en groeien. Dus check dat!

Tipje:  Zet zo'n heerlijke woondeken op je december-verlanglijstje!
Nu kruip je er lekker onder weg op de bank of je dekt je kind er mee toe, straks in de zomer gaat 'ie mee op vakantie of naar de picknick of leg je hem op de tuinbank of, of, of.
Snug like a bug in a rug!

Port the battle; tawny versus ruby

Nou, dat vond ik nou stom. Dat de meneer bij de grootgroothandel maar vol bleef houden dat ruby port vrouwenport zou zijn en tawny mannenport.
Niet alleen word ik van zulke stelligheden uitermate kriebelig, het is ook verdikkemedorie echt niet waar. Ik ben zelf bijvoorbeeld al de uitzondering op die zogenaamde "regel".  Dus dat zei ik ook. Hij keek me even meewarig aan. 'Het is natuurlijk niet zo dat een vrouw de tawny port niet mag drinken. Maar wij zeggen altijd: ruby- vrouwen, tawny- mannen. Maar als u de tawny liever heeft, dan is dat natuurlijk ook prima'.
Fjew, dat was mazzel hebben! Stel dat ik de port niet mee had gekregen!
'Nah, gelukkig dan maar', zei ik. Ik pakte de fles en spoedde mij weg van de scene.
Het slaat natuurlijk nergens op, ik weet ook niet waarom deze meneer zoveel ergernis bij mij opwekte met dat stomme mannenport/vrouwenport meninkje.
Ik sloeg de mannelijke ergotherapeut ook geen blauw oog toen hij melding maakte van een t-shirt-uittrek methode die eveneens op mannen- dan wel vrouwenmanier kon. (mannen met linkerhand rechtsonder, rechterhand linksonder en dan floeps, omhoog over 't hoofd en vrouwen eerst de ene arm uit de mouw, dan de andere en dan behoedzaam met twee handen de halsopening over 't hoofd- zodat het haar niet al te erg in de war raakt?) Misschien lag het wel gewoon aan de chemie tussen de meneer en mijzelf, want ik beschouw mijzelf eigenlijk doorgaans niet als een heel militant feministe.
Maar nu ben ik natuurlijk wel benieuwd. En aangezien zowel het weer als het seizoen zich er de komende tijd uitstekend voor leent; wat drinken jullie -indien port- op een herfstige zondagmiddag het liefst bij de kaasplank? Tawny of ruby?

photo by F. Lyons/Cole group/Getty images

Van het geloof gevallen

Toen de Sint op tv was om zijn optreden in de BZT show alvast aan te kondigen, riep Nona ineens op hoge toon: Hij bestaat toch niet! Het is gewoon een man! Die zich verkleed heeft!

Ik keek haar aan en zij keek mij aan. De blik in haar ogen was niet triomfantelijk, eerder verward. Ik kreeg er een beetje pijn van in mijn buik. O, zei ik schaapachtig en bij gebrek aan een beter antwoord. 

We zwegen en ik dacht na over deze ontwikkeling. Nona is negen en het lag dus voor de hand dat zij een dezer jaren eens een keertje van haar geloof zou vallen. Maar hoe ouder zij werd, des te lastiger vond ik het om haar de waarheid zelf te zeggen. Ineens speet het me bijna dat we altijd zo ons best hadden gedaan om haar te bedotten. En zelf stelde zij nimmer één kritische vraag.

'Hoe weet je dat eigenlijk, dat Sinterklaas niet bestaat', vroeg ik. 'O, dat zei T. -een vriendinnetje- laatst een keer', zei Nona. T. is al een flinke meid van tien en zeer pragmatisch ingesteld. Ik durf te wedden dat zij het flauwekul vond dat een groot kind als Nona nog zo heilig in Sinterklaas gelooft. 'En hoe zit dat dan met die pieten?' vroeg ik, om te testen hoe grondig T. te werk was gegaan. 'Ook verkleed.' 'O. En hoe komt hij dan aan al die kado's?' Nona haalde haar schouders op. 'Weetikveel. Het is gewoon een heel rijke man'. 

Aha, dus Sinterklaas is geen eeuwenoude heilige, die elk jaar vanuit Spanje, waar het klimaat toch heel aangenaam is voor zijn oude botten, naar het gure novemberse Nederland trekt om daar glibberend over gladde, natte daken met een hele horde immer onhandig klooiende kerels kado's uit te delen aan kinderen die het eigenlijk toch al aan niets ontbreekt. (Het klonk natuurlijk ook al ongeloofwaardig) Nee, het is gewoon een Nieuwegeinse man, die verkleed en met een stuk of dertig zwartgeschminckte, eveneens Nieuwegeinse mannen, aan de Nieuwegeinse kinderen kado's uitdeelt. Elke gemeente zal wel zo zijn eigen rijke man hebben, die zich daarvoor laat strikken zo rond deze tijd van 't jaar.

Hmmm. 

Ja, dan moet je doorpakken hè. Je gelooft in de Sint of je gelooft er niet meer in, deze tussenweg was gewoon te dol.

Maar Nona was intussen weer met rasse schreden teruggekeerd naar waar zij vandaan kwam: 'Maar ik geloof T. niet hoor. Sinterklaas. Bestaat. Gewoon. Wel.'

Tja.

Natuurlijk heb ik het haar toen verteld. Sinterklaas is gewoon een verklede man. De pieten zijn verklede mannen. En wij kopen de kado's. En inderdaad, heel Nederland doet aan het kinderbedrog mee.

Ze zat naast me, luisterde en zweeg. Luisterde, zweeg en baalde als een stekker.

En na een tijdje kon ik haar bijna horen denken: 'kan me niet schelen wat iedereen zegt. Sinterklaas. Bestaat. Gewoon. Wel.'