Wat u in uw hoofd heeft...

 Eind december kreeg ik van de oudervereniging van school onder andere een kaart met een fortunecookie deraanvast geknutseld; een en ander als dank voor bewezen diensten. Het geheel belandde tussen de rij kaarten op de schouw en stond daar danig te verstoffen en muf te geraken. Tót afgelopen maandag. Toen vond ik het eindelijk tijd om de heule bubs eens een keertje op te ruimen. De eerlijkheid gebied me te melden dat ik al met cookie en al bij de container stond, de klep stond al open, toen ik bedacht dat ik misschien wel heel slechte dingen over mezelf af zou roepen als ik niet op zijn minst even ging kijken wat er dan op het briefje voor mij georakeld stond. Want dat ik het cookie niet op ging eten, dat stond bij de eerste aanblik van de in mistroostig donkerbruin opgetrokken verpakking al vast. Dus trok ik de folie los bij de gekartelde randjes en viste het kleine briefje tussen de kruimels die eens een trots fortunecookietje waren vandaan. Ik las de tekst, eerst die op de voorkant. Daarna die op de achterkant. Ik denk dat mijn wenkbrauwen een stukje omhoog zijn gegaan. En toen ben ik weer naar binnen gelopen, en ik ben aan tafel gaan zitten. Het fortunecookiebriefje voor me op het tafelblad gelegd. Ik heb er een poosje naar zitten staren. En toen heb ik er een foto van gemaakt.

 

Daarna heb ik twee dagen heel hard zitten nadenken. Ik heb namelijk heel veel in mijn hoofd. En alles krijgen wat ik wil? Mmmm. Leuk, maar onmogelijk. Een mens moet realistisch blijven. Maar als ik een teken nodig had, moest ik dit misschien maar als zodanig beschouwen, vond ik.

Dus heb ik vandaag eindelijk mijn baan opgezegd.

Nee, veel beter!

Omdat Nona zo heerlijk vet de slappe lach kan hebben doe ik soms expres heel achterlijke dingen om dat geschater uit te lokken. Ik hoef er vaak niet veel voor te doen, ze lacht bijna overal om, net als ik.
Nou zaten we vanmiddag in de auto en Nona had een boze bui. De lol was ver te zoeken. Om haar donderwolk te laten verdwijnen deed ik op een zeker moment net alsof de auto ook boos was en ik geen controle meer over het ding had. Hortend en stotend bokten we door Nieuwegein. Het werkte fantastisch, we lagen allebei in een deuk. Tot de volwassene in mij weer de regie overnam. "No, ik moet echt weer even normaal gaan rijden, nu" zei ik tegen haar. "Straks rijdt er per ongeluk ergens een politie agent in de buurt en die houdt me dan meteen aan. Wat moet ik dan zeggen, dat de auto zijn eigen leven aan het leiden is?"  "Nee joh, ben je mal!" zei ze. "Dan zeg je toch gewoon dat je teveel gedrónken hebt!"

Laat

Een nieuw bloghoofd. Het moest er toch weer eens van komen. Geen kerstbomen meer halverwege januari!
Er had ook nog een nieuw logje bij gehoord, he? Eigenlijk.
Maarja. Ik begon natuurlijk weer eens veel te laat met  draw en cut en paste en copy en save as en nu is het al way past bedtime.
Zo way past dat het morgen waarschijnlijk weer zo'n ochtend wordt waarop ik veel te laat opsta en me dan met schorrige stem en dikke ogen -en met een beetje pech zo'n vouw van het kussen midden op m'n gezicht- nog enigzins op tijd naar school poog te multitasken. Goddank zorgt Stefan altijd voor ontbijt.
Met de rechterhand mijn eigen en met de linker Nona's tanden poetsen. Poezenvoer schuif ik ondertussen met mijn voet richting de hongerige en luidkeels miauwende kat. Als we bijna bij school zijn pas bedenken dat ik toch weer dat hele belangrijke formuliertje/fotootje/rapportje dat uiterlijk gisteren ingeleverd had moeten worden, vergeten ben.
Binnen bij de kapstokken tegenover de andere, vroegere, betere moeders de schuld laf van me afschuiven door met een suggestief hoofdknikje richting mijn onschuldige kind te verzuchten: pfff... het schoot weer niet op vanochtend...
Jahoor, zo'n ochtend zou het zo maar eens kunnen worden.

2010 in twaalf "schitterende" beelden

Ik had mij nog zo voorgenomen om geen hoe het was in 2010-blog te schrijven. Want niks an, dat hele jaar. Stom jaar, niks gedaan, zelfs geeneens op vakantie geweest. Saai. We hopen op een jaar waarin weer es wat interessants gebeurt. En dat dan niet meteen zoveel geld kost.
Maar ik bladerde zojuist door mijn digitale fotogalerie en daar bleek het jaar 2010 plots toch een smoel te hebben gehad. Het jaar tweeduizendentien ontmaskerde zichzelf daar ineens helder in al haar vaagte als Het Jaar van de Onscherpe Fotoreportage. En nu zit ik mij oprecht af te vragen hoe dat nou in vredesnaam mogelijk is. Hoe druk hadden wij het nou helemaal afgelopen jaar, dat een paar leuke, scherpe foto's van onszelf of onze bezigheden slechts met een lampje te vinden zijn? En waarom ook nog al die wazigheid gewoon op de harde schijf geparkeerd?  Hoe dan ook, deze bevindingen drongen elk ander blogonderwerp van de innerlijke agenda en toen bedacht ik dat ik misschien maar beter all the way kan gaan en mijn lieve lezertjes gewoon laten meegenieten van onze ruiskalender. Is het allemaal in ieder geval niet helemaal zinloos geweest.
Hou je vast.

Januari
Meteen in januari ging het zo te zien al mis.
Die verwilderde blik naar mijn toetsenbord, dat gedoe met die handen, dat lapje deken linksonder en het feit alleen al dat er een foto van is...
Teveel vragen en de antwoorden die zijn er niet, orakelde Huub van der Lubbe al ergens in het holst van de jaren tachtig. En dat geldt dus ook voor dit mirakelse portretje.

Februari
Hé-le belangrijke foto, dit.
Wel nog van voor de verbouwing. Maar dat had u door. Toch? Juh-wèl!
We noemen het: vintage with a foul twist.





Maart
Er was iets met de maan. En wellicht met drank. En het leek een goed idee het voor de eeuwigheid vast te leggen. Maar dan wel zonder statief. Want dat is voor stommies! Kom op jonges! Naar buiten! Laten we die bastaard nagelen!
klak!...
En wallá!


  April
Als partner en/of kind van een blogger heb je het niet makkelijk.
Waarom? Dat zal ik vertellen. Enkele dagen voor deze foto genomen werd, had ik onbedoeld geprobeerd het duimpje van mijn kind tussen de kamerdeur te kraken. Ik sloeg daarop door in een shoppingspree en kocht vele stuks nieuwe kleren voor haar. Schuldgevoel had daar uiteraard niets mee te maken. De nieuwe kleren moesten natuurlijk gefotografeerd worden en pa moest er ook op. Beiden gaven die dag blijk van hun uitzonderlijke talent te kunnen poseren als een drukpoppetjesduo op pantoffels met de ogen dicht.
En de ware blogster slingert zo'n foto dan gewoon gewetenloos het internet op.
Sorry.

 Mei
Overmand door emoties zag ik de tourversie van de Giro d'Italia voor mijn huis langszoeven. En de camera pikt zoiets feilloos op, hè. Ze noemen het niet voor niets de gevoelige plaat. Misschien zouden we dit dus beter een bewogen foto kunnen noemen. Hey. Denk dáár maar eens over na...


Juni
(anti)Boeiende, (non)dynamische, troosteloze foto van ons in aanbouw zijnde toilet.
Scherp. Dat dan weer wel.

Juli
Há!
Leuk nieuw item voor de BZT-show: áf met hun hoofd! (kom maar met me mee, kom maar met me mee, kom maar met me mee)
P.s. (frons) Action Man, wát zijn wij daar aan het doen?

Augustus
De oplettende toeschouwer heeft al ontdekt dat het talent om onscherpe foto's te kunnen maken zich gelukkig niet tot slechts een gezinslid beperkt.
Wát is dit? Waarom sta ik zo kruiperig te buigen? Sinterklaas was nog in geen velden of wegen te bekennen. Ook Nona staat vol ontzag omhoog te staren. Een ding weet ik nog. Het was in de zomervakantie. Maar die blijk ik toch wat te hebben verdrongen...

September
Zou onze frambozenstruik meedoen aan So you wanna be a topframbozenstruik dancing dan wel singing on ice, dan zou Daphne Deckers, indien jurylid, in al haar kille ijzigheid al snel over dit portretje laten weten dat "dit niet je beste foto" is.Onscherp, half onrijp, beesten erop, rotte vruchten, algehele malaise.
Neen menschen, deze foto doet allerminst recht aan onze lieve struik, die ons vanaf september bijna wekelijks gul van een nieuwe vracht vruchten voorziet.
Flipje Tiel zou zich snotjoppie in z'n graf omdraaien, gesteld dat 'ie dood is, dan.
(Hoofdschudden.) Tssss.


Oktober
Jaaah! Deze herinner ik me nog goed!
En het is eksjoewellie nog niet eens zo'n stomme foto.
Zéker als je weet wat het is dat ik daar heb geprobeerd te fotograferen, zul je het met me eens zijn.
Het is namelijk een ... trompetgeroffel... drumgeschal... pinguin.
En die kunnen hartstikke hard zwemmen, man!

November
Nona en fotograferen.
Er komt slechts één woord in me op: migraine.
(Of is dit dissociagrafie? Klapt in handen: "Zo. Het zit er op, dr. Mobil. U en uw alter ego's staan er weer prachtig op!")
Uitleg

December

Het Snotterende Stel/het Koortsige Koppel/het Duizelige Duo.

De letterlijk verziekte kerstvakantie gevangen in een misselijkmakend beeld.





Volgend, ohnee, dít jaar beter. En scherper. Op alle fronten.
Cheers.

Jammer

Nou.
Had ik me de kerstvakantie toch heel anders voorgesteld.
Stefan en ik hadden nu heerlijk in Brussel kunnen zitten, in een appartementje om de hoek van de Avenue Louise.
Die er nu ongeveer zó bij ligt.
(Nee, dat ben ik wel met u eens; niks an, eigenlijk.)

Vandaag hadden we waarschijnlijk een bezoekje gebracht aan de Habitat in shoppingcentre Woluwe, want daar had ik een klein kado-boodschappenlijstje. Als het heel koud was, zouden we nog een museumbezoekje hebben afgelegd. Morgenochtend of vrijdagochtend vroeg op om naar de vlooienmarkt op het Vossenplein te gaan. Hopen op een juweeltje tussen de rommel. Belgische frieten eten. Of lunchen met die verrukkelijke kaaskroketjes bij le Char d' Or aan de Grasmarkt. Stiekem de draak steken met de licht arrogante kelners die het dwars door iemand heen kijken tot kunst hebben verheven. Manneke Pis, grote Mercedessen, zakenmannen in driedelig grijs.
Maar.
U raadt het al. We zitten nog thuis.
Koning Winter en zijn misdadige compagnon Griep hebben een dikke stok in onze spaken gestoken.
Bovendien was het natuurlijk ook onverantwoord gekkenwerk om dinsdag via Groningen (!) naar Brussel te rijden in onze ouwe auto. Zonder winterbanden.
Dus nu ziet de kerstvakantie er zo uit:

Inderdaad, haar snoetje is bijna net zo wit als die deken.
Op de bank, buiten beeld, zit haar vader met een uitgedroogd gezicht en waterige oogjes zoet voor zich uit te hoesten en te snotteren. Eerlijk is eerlijk, je hebt er verder geen kind aan, zolang de tv maar aan blijft.
Zucht.
Thuisblijven is ook leuk.
Schrijf je nog es een blogje. Ruimt es een beetje op. Ook nuttig.
Zucht.

Van ziek en sneeuw(pop)

Nona's lampje ging op vrijdagavond uit, om precies te zijn gebeurde dat tijdens de avondmaaltijd. Lusteloos zat ze in haar eten te prikken en toen wij haar wat aanspoorden om haar bordje leeg te eten barstte ze in tranen uit. "Maarikvinnutnielekker!" blèrde ze hartstochtelijk. Het hek was van de dam, van het ene op het andere moment kon ze niks meer. Het normale avondritueel van uitkleden, pyjama aan en tanden poetsen kon alleen nog maar doorgaan vergezeld van grote hoeveelheden snot, tranen en van boehoehoe. Het was echt zielig. Ik stopte haar onder de wol met een lekkere kruik tegen het klappertanden terwijl zij stoer volhield dat ze heus geen koorts had, alleen verhoging. Dat dit toch een wat optimistische diagnose was bleek 's nachts, toen ze plots manisch op de gang stond te roepen naar de "mannen die in de tuin aan het vechten waren". Kan het daar misschien wat stiller? Ik kan zo niet slapen! schreeuwde ze naar de onbekende -en onbestaande- ruziezoekers, en ik bewonderde haar inwendig om haar assertiviteit. Slaapdronken wankelde ik naar haar toe en dichterbij zag ik haar glanzende oogjes, haar hoogrode konen en kon ik haar roquefort-adempje-behorend-bij-ziek-met-keelpijn ruiken. Terug in haar bed begon ze plannen te maken voor de volgende dag. Gaan we dan een sneeuwpop maken? vroeg ze. Lieverd, als jij morgen naar buiten gaat, dan smelt binnen een paar minuten alle sneeuw in een straal van twee meter om je heen met die temperatuur van jou, zei ik. Ze vond het grappig.
Als je morgen nog ziek bent, gaan we je aan de gemeente verhuren om de straten schoon te stomen. Levert vast nog een leuke duit op, deed ik er nog een schepje bovenop. We gniffelden wat. Gezellig, wel. Nacht. Kinderkamer, gedempt licht, dikke ogen, zachtjes praten, stiekem lachen.



De volgende ochtend, helemaal enthousiast door die idiote hoeveelheid sneeuw die buiten was gevallen, wilde ze tóch een sneeuwpop maken. In de voortuin moest 'ie komen, want waarom al die moeite doen voor een sneeuwman, als die niet door iedere voorbijganger bewonderd kan worden. Koortsig begon ze te bouwen, maakte een prachtige sneeuwman en sliep daarna de rest van de dag.
Helaas doen sommige voorbijgangers ook andere dingen met sneeuwmannen dan alleen bewonderen. 's Middags had iemand hem nog een heel olijk rood petje gegeven, 's avonds lag onze sneeuwvent in drie stukken in de berm. Het petje lag er verfomfaaid naast. Het was bijna een naar gezicht, die rode vlek naast de resten van dat aan stukken getrapte gezicht. Wat bestaan er toch een wonderlijke frustraten op de wereld die, als ze zo'n kinderlijk bouwwerk passeren, alleen denken aan kapotmaken.
Gelukkig hebben we de foto's nog:


Met Nona gaat het inmiddels weer stukken beter. (19-12-2010)
En daarna weer stukken slechter. Red. (22-12-2010)

To kaart or not to kaart. That's the question!

Ik heb kerstkaarten laten drukken, maar tot op heden hebben ze ons adres helaas nog niet mogen bereiken...
Daarom, voor de zekerheid, langs deze onsympathieke weg voor u allen deze digitale versie, met natuurlijk de allerhartelijkste wensen voor de kerst en het nieuwe jaar!

second hand rose

I hartje kringloop toch wel zo very much, mensen!
Zo vond ik een geweldig, ongebruikt stuk gordijnstof met een hele fijne seventies-print die toevallig erg goed bij onze bank en vloer past. Ik besloot er zelf een mooi groot lounge-kussen van te naaien.



Het ding is een doorslaand succes, Nona ligt er dagelijks languit op. Heerlijk om films op te kijken, de babypop te verzorgen, met Japie te knuffelen en nog veel meer.

Ook vond ik nog een paar mooie vintage kerstballen.
Een heel doosje (vijf stuks) van die matte met wit motief. Ongeschonden! Nááhh...
En dan ook nog een paar hele lieve écht oude, je ziet er, bij wijze van spreken, het oude opa en omaatje gewoon nog mee scharrelen. In de berm langs onze straat lag een afgebroken tak, die ik thuis boven de tafel heb opgehangen. Daarin hangen nu mijn nieuwe ouwe ballen mooi en trots te pronken. Wie maalt er nog om een boom?

En dan waren er nog de stoelen. Een wachtkamer-ensemble waar ik al een hele tijd een oogje op had. Het oorspronkelijke tafeltje dat er eerst ook nog bij zat, was inmiddels al verkocht. Op de meest barre zaterdag van december heb ik de stoelen opgehaald. Dat was behalve leuk en spannend vanwege de sneeuwstorm op de terugrit, ook heel handig want de volgende dag zou de goede Sint huize Dekittiekat bezoeken en daar heb je een deugdelijk ameublement voor nodig, ja toch?
Eigenlijk hebben ze voor 'het mooi' nog wat werk nodig, maar heel dringend is dat nog niet.
Het kussen dat erin ligt is een ander verhaal, het geweldige stuk stof met de clown print komt uit de ... ehm, 'vintage-collectie' van mijn moeder. Wie wat bewaart heeft wat, is haar levensmotto en ja, daar zit dus soms heus wel wat in. Een kussentje is zo genaaid en het seizoen leent zich voor cocooning, dus daar ga je, Jan! (Wie? Ja. Jan ... Dat wordt zo gezegd ... Door mensen ... Ggghh .... Jémig, ik weet niet precies wie! Wat is dit; de zaanse verhoormethode?)
Zo. Nou genoeg gesnoefd.
Volgende keer weer meer over o.a. de kerstkaarten (iemand nog last-minute kerstkaarten nodig, trouwens?) en de schoolmusical-decors. Maar nu eerst slapen.

Grrrrr....!

'T is mooi geweest. Ik ben het zat. Ik heb nou lang genoeg gesappeld. En het moet ook maar eens afgelopen zijn met al die ritjes naar het zwembad, de kliniek, de dokter, de andere dokter en nog een dokter, mistroostige nieuwbouwwijken waar Nona's vriendinnetjes wonen, ik wil geen overlegjes meer op school en ik kom ook niet naar het tien-minuten-gesprekje. Nimmer zet ik meer een stap in de supermarkt en ik ga nooit meer tanken. Ik ben geen ochtendmens dus vanaf nu kom ik mijn bed pas uit als ik het eraan toe heb en ik ga ook niet meer tegen Stefan zeggen dat het niks geeft als hij de hele nacht ligt te hoesten. Ik verwacht ook niet dat ik het nog een keer kan opbrengen om een kist vol minuscule playmobildingetjes te sorteren, dus we laten het opruimen maar gewoon es over aan degene die de troep maakt en nou we het er toch over hebben, wat moeten die playmobilfiguren eigenlijk met die 5 millimeter grote mobiele telefoon met microscopisch kleine toetsen? Ze hebben geen hánden, ZE HEBBEN DE LETTER U! En het ergste van alles: het zijn de playmo-hulpverleners die met dit moderne stukje technisch vernuft zijn toegerust. Waardevolle levens hadden kunnen worden gered, maar helaas: "Ik had je willen bellen, maar ik kreeg de toetsen van mijn mobiele telefoon niet ingedrukt... Wat is trouwens je nummer?" Maar we dwalen af.
Ik ga geen kerstkaarten versturen en misschien ga ik wel nooit meer onder de douche. Ik ga in ieder geval nooit meer welk haar dan ook scheren; van mezelf niet en van niemand niet. Ik ga niet meer aan het werk maar ik ga ook geen was doen, badkamer soppen, stofzuigen of grasmaaien. Als iemand mij vanaf nu de weg vraagt, ga ik net doen alsof ik pools spreek en ik ga tegen die ene vent zeggen dat het misschien wel lijkt alsof ik zijn grapjes leuk vind, maar dat ik hem in werkelijkheid het liefst op zijn neus wil stompen. Als er nog iemand begint over die Dick Maas decemberfilm waarvan ik de naam niet eens meer over de lippen kan krijgen, sta ik niet voor mezelf in, want ik verdraag geen zinloze discussies over non-onderwerpen meer. Ditzelfde geldt voor welk nieuwsbericht dan ook over het duo Yolanthe/Wesley. Ik ga morgen met een heggeschaar de stad in en knip persoonlijk elk kledingstuk aan flarden dat als een maat xxl in het rek hangt maar tijdens het passen een vermomde maat 34 blijkt. Verjaardagskadootjes kopen zichzelf maar en ik ga niet meer koken. Dit laatste is denk ik het beste voor alle betrokkenen. En als ik nou snotvergeme nog één keer iemand hoor over dat moeders met deeltijdbanen verwende prinsesjes zijn, dan ontplóf ik!



Zo, en nou maar eens naar bed...
'T is weer vroeg dag morgenochtend.

Snapshots

Maak een saaie autorit en douw je kind op de achterbank in plaats van nintendo, playstation, i-phone, of portable dvd-player nou es gewoon een fo-to-toe-stel in de klauwen.
Resultaat:
- Okee, na een hele hoop foto's met helaas je eigen achterhoofd er prominent op ... delete ... delete ... platte kruin ...delete ... -
Instant art! Muurworthy!

(Nahja, 't is mijn eigen kind hè. Cut me some slack here.)

Briesen

Tja, wat zal ik er eens van zeggen...
Van mij hoeft het allemaal niet zo.
Maarja, ik doe het voor de jongen. Misschien verslijt je me nu voor gek, maar daar doe ik het dus allemaal voor. Voor de jongen. Want het is een goeie jongen, hoor. Heeft altijd een vriendelijk woordje voor me, of een schouderklopje. Soms neemt ie wat lekkers mee. En dan smelt ik, hè. Vooral omdat hij het ook niet makkelijk heeft gehad. Want in het begin ging het helemaal niet zo goed.
We begonnen zoals de meesten dat doen. En hij had ambitie hoor, de jongen. Een drive! Maar soms is dat niet genoeg. En dat wist hij zelf ook. Dan werd 'ie narrig en soms een beetje gemeen. Ik begreep dat wel. Daar niet van. Maar leuk is anders, dat snap je zelf ook wel. Op een dag had ik er een beetje genoeg van. En dat wilde ik wel even laten weten. Dus toen hij op wilde stappen, deed ik gauw een sprongetje opzij. Zodat hij viel. Dat was een beetje vals van mij maar eerlijk is eerlijk, als ik dat toen niet gedaan had, was de jongen niet geweest waar 'ie nu is. Sterker nog; ik weet heel zeker dat het plannetje toen geboren is. Want hij viel heel lollig. Hij maakte er nog een soort koprol bij. Ik vond dat een beetje aanstellerig, maar er stonden wat mensen te kijken en die vonden het heel leuk. Er gebeurde verder niks, hoor. Ik kreeg geen straf want het is, zoals ik al zei, een goeie jongen. Hij stapte weer op en we gingen verder zoals altijd. Maar er was iets veranderd. Hij zat ergens op te broeden, dat voelde ik duidelijk.
De volgende dag kwam hij bij me en kondigde zijn nieuwe plan aan. "Vanaf nu gaan we het helemaal anders doen" zei hij. Ik zag zijn ogen schitteren. Hij had allemaal wonderlijke witte spullen bij zich die ik nog nooit eerder gezien had. Ik werd er een beetje nerveus van, maar hij bezwoer me dat ik me geen zorgen hoefde te maken. "Gewoon goed luisteren en doen wat ik zeg, dan komt het allemaal goed". Hij leek heel zeker van zijn zaak , dus wandelde ik braaf met hem mee. "Ga jij daar dan lopen", zei hij. "Loop maar in een rondje om meisje heen." Maar toen ik het rondje inging, zag ik hem ineens vanuit mijn ooghoeken een aanloopje nemen, en hij springt zó tegen me aan. Goeie hemel, ik ben nog nooit zo geschrokken. "Man! Wat mankeert jou!" Ging ik tegen hem tekeer. "Doe dat nooit, nooit meer! Wil je dat er ongelukken van komen?" "Kom op", fleemde hij. "Heb nou een beetje vertrouwen in me. Ga jij nou gewoon dat rondje rennen en laat mij mijn ding doen. Wat er ook gebeurt, gewoon doorlopen. Doe je het? Voor mij?" En omdat ik voor het eerst sinds tijden weer eens zag dat hij ergens plezier in had, gaf ik toe. Ik rende maar rondjes terwijl hij bleef proberen om na een aanloopje op mijn rug te belanden. En telkens ging het mis. Een enigszins beschamende vertoning was het wel, moet ik zeggen. Maar, aan het eind van de middag zat 'ie ineens, na een ferme sprong, op mijn rug. Iedereen die had staan kijken begon te juichen, en ik inwendig nog wel het hardst, want mijn ribben begonnen al aardig beurs te voelen als gevolg van alle mislukte pogingen.
Ik dacht dat het voor de jongen een middag spelen was, om even af te reageren van al het vruchteloze trainen van de maanden ervoor. Maar toen hij de volgende dag weer stralend aan mijn deur verscheen met dat wonderlijke witte tuig op zijn arm, wist ik dat het menens was. Zuchtend liet ik me met hem meevoeren. Ik holde opnieuw braaf mijn rondjes terwijl de jongen weer een aanloopje nam. Dit keer was het meteen raak. "Whoei! Het gaat steeds beter!" Joelde hij.
In de weken die volgden nam de jongen mij dagelijks mee om zijn kunstje te oefenen. En hij begon er rare dingetjes bij te verzinnen. Dan voelde ik hem een beetje rommelen en dan zat hij ineens achterstevoren. Of hij ging staan, gewoon op mijn rug. Op een dag kon hij zelfs een handstand! Hij viel nog wel eens, maar steeds minder vaak. Natuurlijk probeerde ik zo voorzichtig mogelijk te lopen. Vaak is het doodeng wat ie probeert uit te halen. Ik denk dat de jongen geen idee heeft dat mijn hart me af en toe zo'n beetje in de keel zit als ik merk welke capriolen hij nu weer van plan is.
Hoe dan ook, het lijkt alsof de jongen zijn draai heeft gevonden. Hij is echt goed geworden en schrijft ons regelmatig in voor wedstrijden. Dan komt ie 's ochtends bij me en dan lacht ie me keihard uit als ik me weer eens half dood schrik van de kleuren van zijn nieuwe showtenue. Maar daarna volg ik hem braaf. Want het is toch best een lieverd. Ik loop mijn rondjes zo voorzichtig mogelijk en laat hem zijn kunstje doen. Soms wint ie dan een prijs. En dan is hij apetrots. Het is leuk hoor, voor de jongen. Maar voor mij... nee, voor mij hoeft het allemaal niet zo nodig.

After school special

Men neme: twaalf zelfgebakken muffins, een zakje kant en klaar chocoladeglazuur, een flesje gekleurde taartversierdingetjes en, optioneel, een kind van het soort dat graag snoept.



En dan is al gauw dit het resultaat.
(Jahaa, van zoveel chocoliefde krijg je vanzelf zo'n knoert van een 'tache de chocolat'. Eat your heart out, Cindy C.)



De choco-stalagmieten zijn ook eetbaar!








En kies er een leuk servetje bij uit. Je zult ze nodig hebben!

Herfstig

In ons eerste jaar in Nieuwegein, het is al weer bijna tien jaar geleden, woonden Stefan en ik een concert bij van Toots Thielemans.
Het was briljant, die krasse oude artiest die daar de sterren van de hemel stond te blazen, tussendoor onverstaanbare grapjes maakte en ons allemaal inpakte met zijn ontwapenende charme. Toots zou het jaar erop zijn tachtigste verjaardag vieren, en we waren allemaal uitgenodigd. Wij waren blij dat we in ieder geval die avond nog live hadden mogen meemaken, maar we hadden geen haast hoeven hebben want hij treedt nog altijd op, en nog altijd even briljant.
Zijn muziek past bovendien perfect bij de herfst en dat onbestemde, melancholische gevoel dat bij dat seizoen kan horen. Zoals hij zelf zegt: "I feel best in that little space between a smile and a tear".
Daarom; dompel je onder in het herfstige 'Theme from Midnight Cowboy:

"Schuldgevoel. Krijg je nooit weg..."

Ergens in april van dit jaar had ik ruzie, ja echt, met Nona.
En wat ik bijna nooit doe, deed ik toen wel; ik zette haar op de gang om af te koelen. Maarja, niet iedere ruzie leent zich voor een dergelijke aanpak, en niet ieder kind laat zich zomaar uit de aandacht naar de gang afserveren. Zo ook Nona niet. Luid protesterend stond ze achter de deur. Toen ze merkte dat ik niet meer reageerde, zal ze gedacht hebben dat het kwam omdat ik de deur had dichtgedaan. En dus deed ze die maar weer open. Toen ik haar vroeg om de deur weer dicht te doen, deed ze dat niet, want Nona is een gezond en zeer normaal kind, en die doen zulks niet altijd braaf, zeker niet als er een relletje te onderhouden valt.
Ik deed dus, zonder omhaal, zélf de deur maar even weer dicht.
Meteen steeg er een vreselijke kreet op vanuit de gang.
En toen bleek dat...

dramatische pauze

...haar duim nog tussen de deur zat. Aan de scharnierkant.

nieuwe pauze voor alle moeders/vaders onder ons die nu even adem moeten happen

Ja. Dat was erg.
Een drama, rustig gezegd. Een bloed gutsend kind, een verwilderde rit naar de spoedeisende hulp, een formulier 'signalering kindermishandeling', vijf bezoekjes aan de plastisch chirurg vanwege een later ontstaan stukje wild vlees dat het herstel nogal vertraagde en pijn. Heel erg veel pijn. En voor mij een schuldgevoel the size of Texas. Uiteraard.

Wie ook nogal last heeft van schuldgevoelens is de heer Van Mourik. Die vertelde gisteren in het onvolprezen programma 'Man Bijt Hond' openhartig over het verlies van zijn vriend Leen.
Toen liepen er weer tranen over mijn wangen.
Kijk mee of het jou net zo "aangrijpt", vanaf ongeveer 5 minuut 30.

Schrijven

Nona zit in groep drie, en voor zover ik kan beoordelen vindt ze het er heel leuk. Het is een spannend nieuw jaar, waarin vele nieuwe vaardigheden geleerd worden. En dus zit ze 's avonds na het eten zélf uit haar leesboek voor te lezen, rekenen we ons een slag in de rondte en schrijven we zoals de spreekwoordelijke gekken en dwazen op onze schoolbord-deuren, maar niet op glazen.
En daar lezen we dan trots:

Pil (in roze)








en:

Pan,








en:

Wak,








en ook:


Inderdaad; Kát!