Flip Fluitnona

(Het zouden je buren toch maar zijn, he?)

Ezels

Ik las bij haar, maar ook al elders dat het vandaag nationale complimentendag is. Nou zijn wij hier thuis niet zo complimenteus. Integendeel. Hard als bikkels zijn we tegen elkaar. "Een ézel ben je!" (Maar ik hou van ezels.) Vervolgens lachen we er keihard om. Een van twee geeft de ander nog een liefdevolle beuk en dat is dan weer dat.

...en 't gaat al bijna twintig jaar goed.

Voorjaarsvakantie

Op de meest mistroostige, mistige, kille dag van de -nota bene- voorjaarsvakantie (pruillip en verontwaardigd smoel) maakten wij een van die verplichte ouder-kind schoolvakantie uitstapjes.

We gingen naar de dierentuin. 

Nona stippelde de route uit, terwijl ik mij mentaal voorbereidde op de zielige aanblik van blauwbekkende apen en anderszins lamlendige of zich dood vervelende beesten. Want ik blijf het een beetje lastig vinden, de dierentuin. Ik houd van beesten. En ik vind het dus eigenlijk fout ze op te sluiten en bloot te stellen aan onze... eh, aan óns. Voor ons plezier. Ter leering ende vermaeck. Maargoed. We gingen en dan moet je verder niet zeuren. Ik ergerde mij aan mijzelf en mijn ambivalente gezanik. En ik ben blijkbaar niet de enige, dus ik ergerde me ook aan die drie andere vrouwen (mannen zeuren daar niet over?) die zich luidop afvroegen of het niet zielig was, die arme, rusteloze wolf die voor de vijfenveertigste keer hetzelfde rondje ging draven, verontwaardigd reageerden bij het zien van een genoeglijk herkauwende Bongo die, vanwege het weer, binnen zat in een hok waar kennelijk geen ramen in zaten ( 'ach, hij krijgt helemaal geen daglicht!') en een dame die het allemáál hartstikke zielig vond en toen riep: 'en daar hebben we nog voor betaald ook!' En ik vind dat ook. Dat dat stom is. Om dat soort dingen hardop te zeggen, that is. Gá dan niet! Verdikkeme nog es an toe, zeg. Ik zeg er nu dus niks meer over.

Want hoewel weinig zo hartverscheurend als een kleumende kinderaap:

We troffen er toch ook een stel knettergezellige en goedgemutste geitjes,waarmee het lekker knuffelen, kroelen en knabbelen (zij aan ons, wij niet aan hun want vegetarier) was en die, aan Nona te zien, over een geraffineerd gevoel voor humor beschikten:

Een ietwat rellerig overkomende vuurgarnaal:
(You want a piece of me, huh? You want a piece of me?)















Malle kwallen,

 







En deze koraalduivel, wier (Haha: vis/zee/wier. Nah. Laat maar.) aquarium lijkt te beschikken over een heel subtiel weggewerkte nooduitgang. Valt het allemaal misschien toch nog reuze mee met dat gebrek aan zelfbeschikking van dieren in de dierentuin...

MC Honky. Grúwelijk!

Weet natuurlijk niet hoe het u vergaat des weekends maar bij ons komt er vaak alleen die twee weekdagen nog wel eens een klam lapje of een stofzuiger voorbij in ons slonzige huishoudentje. En dan nog met frisse tegenzin, hoor. Slechts met een leuk muziekje aan, een beetje hard liefst, wil ik dan nog enigzins de spirit krijgen.
Mocht u nou nog de schoonmaakkriebels krijgen komende dagen, dan heb ik alvast een zeer aanstekelijk nummer voor u. Sonnet no. 3.  Like a Duck heet het en het is van MC Honky alias E. van Eels. Swingt als een trein, om maar eens even mijn leeftijd te verraden met een belegen uitdrukking. Wacht; rehabilitatietijd: dit nummer is Gruwelijk! Gewoon viés, man!
In minder dan geen tijd een schoon huis en een opgeruimd humeur.
Pak maar vast een emmer en uw favoriete allesreiniger. Of bent u er zo eentje die het hele huis aanpakt met de afgeknipte mouw van een oud t-shirt en een fles glassex? Ook goed hoor, van mij zult u daarop geen waardeoordeel krijgen. Hoewel het natuurlijk wel een beetje viezig is, dat weet u zelf ook heus wel. En wist u trouwens dat er op de gemiddelde toiletbril minder bacterien zitten dan in het gemiddelde aanrechtdoekje? Elke dag een schoon doekje, is het devies. En de vuile op zestig graden wassen, anders gaan de smerige beesten niet dood. (Of de wc minder vaak schoonmaken, maar daar zit dan verder natuurlijk geen enkele logica in.) Overigens krijg je kranen en spiegels enzo, heel mooi glanzend door ze na het schoonmaken nog even op te wrijven met een stukje papier, keukenrol ofzo. En kalk verwijder je prima met cola. Gewoon een poosje in laten trekken en daarna spoelen met water. Ecologies ramen lappen? Gewoon heet water gebruiken met uienschillen erin! Zilver poetsen met tandpasta (niet te hard, gaat krassen) en je bepotelde roestvrijstalen keukenameubelement krijg je weer flitsend met behulp van autoshampoo. Of met een sopje met daarin een klein scheutje glansspoelmiddel.
Dus.
...
Kuch.
Too much?
...
Geen poetsneigingen maar wel even uit je dak willen gaan met je liefje, kind, poes of jezelf mag natuurlijk ook.
Kun je meteen het geinige clipje, eh. checken. (Of loop ik nu alweer vier jaar achter op de correcte 'speak'? Man, man, wat word ik oud!)

Een nieuwe lente, een nieuw begin (2)

 

'K hoor buiten de vogeltjes fluiten. Het zonnetje weet ik in de voorkamer.  Ik zit in de werkkamer met het kleine dakraam, koffie verkeerd, ontbijtkoek en mijn laatste loodjes. Nog anderhalve dag werken en dan...

Geen probleem!

Een tamelijk briljant stuk uit de voorstelling van Wim Helsen. Kijk en leer. Vanaf nu staat u nooit meer met de bek vol tanden.

Muizenissen

Ik was een beetje aan het rommelen in de keuken, toen ik ineens op het schoteltje met half opgegeten kattenvoer dat verplicht buiten staat vanwege de geur, een héul dikke muis zag zitten smikkelen. Ik sloop naar de achterdeur en sloeg met stijgende verbazing het bruine beest een poosje door de ramen gade. Ik dacht dat muizen van die bangepoeperds waren, die bij het geringste vermoeden van menselijke aanwezigheid al de pootjes nemen, maar deze trok zich nergens iets van aan. Sterker nog, hij draaide mij zijn meest fotogenieke kant toe en poseerde een tijdlang gewillig voor mijn camera. Vervolgens bedankte hij netjes voor de lunch, stak zijn voorpootje naar me op bij wijze van groet, en verdween toen weer onder de schutting. Hij zal wel bij de buurman inwonen. Denk ik. Hoop ik. Want al vind ik muizen best heel schattig, ik wil niet dat ze door mijn huis gaan hollen en overal gaan knagen en dan lopen dood lopen te gaan op plekken waar je ze echt niet dood wilt vinden (In een fles olijfolie, bijvoorbeeld. Of in een pak macaroni, en dat je er dan pas achterkomt als je de inhoud leegstrooit in een pan met kokend water. Brr.) en ook niet levend trouwens. Ik vertoon dus qua kleine knaagdieren nogal, eh, ambivalent gedrag. Want mooi dat ik 'm verraden heb bij de buurman toen ik die toevallig bij de voordeur trof. Waar ik al snel spijt van had. Want ik zag hem al in gedachten alle planken met gif en vallen aflopen in z'n schuurtje. Dus nou moet ik er zo nog een keer langs. Om te zeggen dat 'ie geen val mag zetten of gif strooien. Want dat het een microtus agrestis betreft, oftewel Aardmuis. Ik heb namelijk even gegoogled. En iedereen weet; als het beest eenmaal een naam heeft, is het al praktisch een huisdier. En een huisdier maak je niet dood. Als dat wel gebeurt, heb je een moord gepleegd. Nee, een huisdier stérft. Van ouderdom. Gelukkig worden aardmuizen gemiddeld maar 1,5 jaar oud. Maar ik denk niet dat het zo'n probleem wordt om de buurman van zijn gewelddadige plannen af te brengen. Want ik las: "De aardmuis is vrij luidruchtig. Hij maakt lage, kwetterende en soms knorrende geluiden, die meerlettergrepig zijn."  Bron.
En een wezen om zeep helpen dat een naam draagt én ook nog eens treffende gelijkenissen met hemzelf vertoont, nee, zo bruut is ook onze buurman niet.
Mooi.
Het worden práchtige tijden voor de microtussen onze schutting en zijn schuur.

Boxjes aan, en gáán!

En nou allemaal uit volle borst:
Want you! Ca-ca-ca-ca-ca-cannonball! (Ofzoiets. Maar maakt ook niet echt uit.)
Vergeet niet met de drum mee te zingen (tukkedukkedukkedukkedukke)
Have fun!

Wat u in uw hoofd heeft...

 Eind december kreeg ik van de oudervereniging van school onder andere een kaart met een fortunecookie deraanvast geknutseld; een en ander als dank voor bewezen diensten. Het geheel belandde tussen de rij kaarten op de schouw en stond daar danig te verstoffen en muf te geraken. Tót afgelopen maandag. Toen vond ik het eindelijk tijd om de heule bubs eens een keertje op te ruimen. De eerlijkheid gebied me te melden dat ik al met cookie en al bij de container stond, de klep stond al open, toen ik bedacht dat ik misschien wel heel slechte dingen over mezelf af zou roepen als ik niet op zijn minst even ging kijken wat er dan op het briefje voor mij georakeld stond. Want dat ik het cookie niet op ging eten, dat stond bij de eerste aanblik van de in mistroostig donkerbruin opgetrokken verpakking al vast. Dus trok ik de folie los bij de gekartelde randjes en viste het kleine briefje tussen de kruimels die eens een trots fortunecookietje waren vandaan. Ik las de tekst, eerst die op de voorkant. Daarna die op de achterkant. Ik denk dat mijn wenkbrauwen een stukje omhoog zijn gegaan. En toen ben ik weer naar binnen gelopen, en ik ben aan tafel gaan zitten. Het fortunecookiebriefje voor me op het tafelblad gelegd. Ik heb er een poosje naar zitten staren. En toen heb ik er een foto van gemaakt.

 

Daarna heb ik twee dagen heel hard zitten nadenken. Ik heb namelijk heel veel in mijn hoofd. En alles krijgen wat ik wil? Mmmm. Leuk, maar onmogelijk. Een mens moet realistisch blijven. Maar als ik een teken nodig had, moest ik dit misschien maar als zodanig beschouwen, vond ik.

Dus heb ik vandaag eindelijk mijn baan opgezegd.

Nee, veel beter!

Omdat Nona zo heerlijk vet de slappe lach kan hebben doe ik soms expres heel achterlijke dingen om dat geschater uit te lokken. Ik hoef er vaak niet veel voor te doen, ze lacht bijna overal om, net als ik.
Nou zaten we vanmiddag in de auto en Nona had een boze bui. De lol was ver te zoeken. Om haar donderwolk te laten verdwijnen deed ik op een zeker moment net alsof de auto ook boos was en ik geen controle meer over het ding had. Hortend en stotend bokten we door Nieuwegein. Het werkte fantastisch, we lagen allebei in een deuk. Tot de volwassene in mij weer de regie overnam. "No, ik moet echt weer even normaal gaan rijden, nu" zei ik tegen haar. "Straks rijdt er per ongeluk ergens een politie agent in de buurt en die houdt me dan meteen aan. Wat moet ik dan zeggen, dat de auto zijn eigen leven aan het leiden is?"  "Nee joh, ben je mal!" zei ze. "Dan zeg je toch gewoon dat je teveel gedrónken hebt!"

Laat

Een nieuw bloghoofd. Het moest er toch weer eens van komen. Geen kerstbomen meer halverwege januari!
Er had ook nog een nieuw logje bij gehoord, he? Eigenlijk.
Maarja. Ik begon natuurlijk weer eens veel te laat met  draw en cut en paste en copy en save as en nu is het al way past bedtime.
Zo way past dat het morgen waarschijnlijk weer zo'n ochtend wordt waarop ik veel te laat opsta en me dan met schorrige stem en dikke ogen -en met een beetje pech zo'n vouw van het kussen midden op m'n gezicht- nog enigzins op tijd naar school poog te multitasken. Goddank zorgt Stefan altijd voor ontbijt.
Met de rechterhand mijn eigen en met de linker Nona's tanden poetsen. Poezenvoer schuif ik ondertussen met mijn voet richting de hongerige en luidkeels miauwende kat. Als we bijna bij school zijn pas bedenken dat ik toch weer dat hele belangrijke formuliertje/fotootje/rapportje dat uiterlijk gisteren ingeleverd had moeten worden, vergeten ben.
Binnen bij de kapstokken tegenover de andere, vroegere, betere moeders de schuld laf van me afschuiven door met een suggestief hoofdknikje richting mijn onschuldige kind te verzuchten: pfff... het schoot weer niet op vanochtend...
Jahoor, zo'n ochtend zou het zo maar eens kunnen worden.

2010 in twaalf "schitterende" beelden

Ik had mij nog zo voorgenomen om geen hoe het was in 2010-blog te schrijven. Want niks an, dat hele jaar. Stom jaar, niks gedaan, zelfs geeneens op vakantie geweest. Saai. We hopen op een jaar waarin weer es wat interessants gebeurt. En dat dan niet meteen zoveel geld kost.
Maar ik bladerde zojuist door mijn digitale fotogalerie en daar bleek het jaar 2010 plots toch een smoel te hebben gehad. Het jaar tweeduizendentien ontmaskerde zichzelf daar ineens helder in al haar vaagte als Het Jaar van de Onscherpe Fotoreportage. En nu zit ik mij oprecht af te vragen hoe dat nou in vredesnaam mogelijk is. Hoe druk hadden wij het nou helemaal afgelopen jaar, dat een paar leuke, scherpe foto's van onszelf of onze bezigheden slechts met een lampje te vinden zijn? En waarom ook nog al die wazigheid gewoon op de harde schijf geparkeerd?  Hoe dan ook, deze bevindingen drongen elk ander blogonderwerp van de innerlijke agenda en toen bedacht ik dat ik misschien maar beter all the way kan gaan en mijn lieve lezertjes gewoon laten meegenieten van onze ruiskalender. Is het allemaal in ieder geval niet helemaal zinloos geweest.
Hou je vast.

Januari
Meteen in januari ging het zo te zien al mis.
Die verwilderde blik naar mijn toetsenbord, dat gedoe met die handen, dat lapje deken linksonder en het feit alleen al dat er een foto van is...
Teveel vragen en de antwoorden die zijn er niet, orakelde Huub van der Lubbe al ergens in het holst van de jaren tachtig. En dat geldt dus ook voor dit mirakelse portretje.

Februari
Hé-le belangrijke foto, dit.
Wel nog van voor de verbouwing. Maar dat had u door. Toch? Juh-wèl!
We noemen het: vintage with a foul twist.





Maart
Er was iets met de maan. En wellicht met drank. En het leek een goed idee het voor de eeuwigheid vast te leggen. Maar dan wel zonder statief. Want dat is voor stommies! Kom op jonges! Naar buiten! Laten we die bastaard nagelen!
klak!...
En wallá!


  April
Als partner en/of kind van een blogger heb je het niet makkelijk.
Waarom? Dat zal ik vertellen. Enkele dagen voor deze foto genomen werd, had ik onbedoeld geprobeerd het duimpje van mijn kind tussen de kamerdeur te kraken. Ik sloeg daarop door in een shoppingspree en kocht vele stuks nieuwe kleren voor haar. Schuldgevoel had daar uiteraard niets mee te maken. De nieuwe kleren moesten natuurlijk gefotografeerd worden en pa moest er ook op. Beiden gaven die dag blijk van hun uitzonderlijke talent te kunnen poseren als een drukpoppetjesduo op pantoffels met de ogen dicht.
En de ware blogster slingert zo'n foto dan gewoon gewetenloos het internet op.
Sorry.

 Mei
Overmand door emoties zag ik de tourversie van de Giro d'Italia voor mijn huis langszoeven. En de camera pikt zoiets feilloos op, hè. Ze noemen het niet voor niets de gevoelige plaat. Misschien zouden we dit dus beter een bewogen foto kunnen noemen. Hey. Denk dáár maar eens over na...


Juni
(anti)Boeiende, (non)dynamische, troosteloze foto van ons in aanbouw zijnde toilet.
Scherp. Dat dan weer wel.

Juli
Há!
Leuk nieuw item voor de BZT-show: áf met hun hoofd! (kom maar met me mee, kom maar met me mee, kom maar met me mee)
P.s. (frons) Action Man, wát zijn wij daar aan het doen?

Augustus
De oplettende toeschouwer heeft al ontdekt dat het talent om onscherpe foto's te kunnen maken zich gelukkig niet tot slechts een gezinslid beperkt.
Wát is dit? Waarom sta ik zo kruiperig te buigen? Sinterklaas was nog in geen velden of wegen te bekennen. Ook Nona staat vol ontzag omhoog te staren. Een ding weet ik nog. Het was in de zomervakantie. Maar die blijk ik toch wat te hebben verdrongen...

September
Zou onze frambozenstruik meedoen aan So you wanna be a topframbozenstruik dancing dan wel singing on ice, dan zou Daphne Deckers, indien jurylid, in al haar kille ijzigheid al snel over dit portretje laten weten dat "dit niet je beste foto" is.Onscherp, half onrijp, beesten erop, rotte vruchten, algehele malaise.
Neen menschen, deze foto doet allerminst recht aan onze lieve struik, die ons vanaf september bijna wekelijks gul van een nieuwe vracht vruchten voorziet.
Flipje Tiel zou zich snotjoppie in z'n graf omdraaien, gesteld dat 'ie dood is, dan.
(Hoofdschudden.) Tssss.


Oktober
Jaaah! Deze herinner ik me nog goed!
En het is eksjoewellie nog niet eens zo'n stomme foto.
Zéker als je weet wat het is dat ik daar heb geprobeerd te fotograferen, zul je het met me eens zijn.
Het is namelijk een ... trompetgeroffel... drumgeschal... pinguin.
En die kunnen hartstikke hard zwemmen, man!

November
Nona en fotograferen.
Er komt slechts één woord in me op: migraine.
(Of is dit dissociagrafie? Klapt in handen: "Zo. Het zit er op, dr. Mobil. U en uw alter ego's staan er weer prachtig op!")
Uitleg

December

Het Snotterende Stel/het Koortsige Koppel/het Duizelige Duo.

De letterlijk verziekte kerstvakantie gevangen in een misselijkmakend beeld.





Volgend, ohnee, dít jaar beter. En scherper. Op alle fronten.
Cheers.

Jammer

Nou.
Had ik me de kerstvakantie toch heel anders voorgesteld.
Stefan en ik hadden nu heerlijk in Brussel kunnen zitten, in een appartementje om de hoek van de Avenue Louise.
Die er nu ongeveer zó bij ligt.
(Nee, dat ben ik wel met u eens; niks an, eigenlijk.)

Vandaag hadden we waarschijnlijk een bezoekje gebracht aan de Habitat in shoppingcentre Woluwe, want daar had ik een klein kado-boodschappenlijstje. Als het heel koud was, zouden we nog een museumbezoekje hebben afgelegd. Morgenochtend of vrijdagochtend vroeg op om naar de vlooienmarkt op het Vossenplein te gaan. Hopen op een juweeltje tussen de rommel. Belgische frieten eten. Of lunchen met die verrukkelijke kaaskroketjes bij le Char d' Or aan de Grasmarkt. Stiekem de draak steken met de licht arrogante kelners die het dwars door iemand heen kijken tot kunst hebben verheven. Manneke Pis, grote Mercedessen, zakenmannen in driedelig grijs.
Maar.
U raadt het al. We zitten nog thuis.
Koning Winter en zijn misdadige compagnon Griep hebben een dikke stok in onze spaken gestoken.
Bovendien was het natuurlijk ook onverantwoord gekkenwerk om dinsdag via Groningen (!) naar Brussel te rijden in onze ouwe auto. Zonder winterbanden.
Dus nu ziet de kerstvakantie er zo uit:

Inderdaad, haar snoetje is bijna net zo wit als die deken.
Op de bank, buiten beeld, zit haar vader met een uitgedroogd gezicht en waterige oogjes zoet voor zich uit te hoesten en te snotteren. Eerlijk is eerlijk, je hebt er verder geen kind aan, zolang de tv maar aan blijft.
Zucht.
Thuisblijven is ook leuk.
Schrijf je nog es een blogje. Ruimt es een beetje op. Ook nuttig.
Zucht.

Van ziek en sneeuw(pop)

Nona's lampje ging op vrijdagavond uit, om precies te zijn gebeurde dat tijdens de avondmaaltijd. Lusteloos zat ze in haar eten te prikken en toen wij haar wat aanspoorden om haar bordje leeg te eten barstte ze in tranen uit. "Maarikvinnutnielekker!" blèrde ze hartstochtelijk. Het hek was van de dam, van het ene op het andere moment kon ze niks meer. Het normale avondritueel van uitkleden, pyjama aan en tanden poetsen kon alleen nog maar doorgaan vergezeld van grote hoeveelheden snot, tranen en van boehoehoe. Het was echt zielig. Ik stopte haar onder de wol met een lekkere kruik tegen het klappertanden terwijl zij stoer volhield dat ze heus geen koorts had, alleen verhoging. Dat dit toch een wat optimistische diagnose was bleek 's nachts, toen ze plots manisch op de gang stond te roepen naar de "mannen die in de tuin aan het vechten waren". Kan het daar misschien wat stiller? Ik kan zo niet slapen! schreeuwde ze naar de onbekende -en onbestaande- ruziezoekers, en ik bewonderde haar inwendig om haar assertiviteit. Slaapdronken wankelde ik naar haar toe en dichterbij zag ik haar glanzende oogjes, haar hoogrode konen en kon ik haar roquefort-adempje-behorend-bij-ziek-met-keelpijn ruiken. Terug in haar bed begon ze plannen te maken voor de volgende dag. Gaan we dan een sneeuwpop maken? vroeg ze. Lieverd, als jij morgen naar buiten gaat, dan smelt binnen een paar minuten alle sneeuw in een straal van twee meter om je heen met die temperatuur van jou, zei ik. Ze vond het grappig.
Als je morgen nog ziek bent, gaan we je aan de gemeente verhuren om de straten schoon te stomen. Levert vast nog een leuke duit op, deed ik er nog een schepje bovenop. We gniffelden wat. Gezellig, wel. Nacht. Kinderkamer, gedempt licht, dikke ogen, zachtjes praten, stiekem lachen.



De volgende ochtend, helemaal enthousiast door die idiote hoeveelheid sneeuw die buiten was gevallen, wilde ze tóch een sneeuwpop maken. In de voortuin moest 'ie komen, want waarom al die moeite doen voor een sneeuwman, als die niet door iedere voorbijganger bewonderd kan worden. Koortsig begon ze te bouwen, maakte een prachtige sneeuwman en sliep daarna de rest van de dag.
Helaas doen sommige voorbijgangers ook andere dingen met sneeuwmannen dan alleen bewonderen. 's Middags had iemand hem nog een heel olijk rood petje gegeven, 's avonds lag onze sneeuwvent in drie stukken in de berm. Het petje lag er verfomfaaid naast. Het was bijna een naar gezicht, die rode vlek naast de resten van dat aan stukken getrapte gezicht. Wat bestaan er toch een wonderlijke frustraten op de wereld die, als ze zo'n kinderlijk bouwwerk passeren, alleen denken aan kapotmaken.
Gelukkig hebben we de foto's nog:


Met Nona gaat het inmiddels weer stukken beter. (19-12-2010)
En daarna weer stukken slechter. Red. (22-12-2010)

To kaart or not to kaart. That's the question!

Ik heb kerstkaarten laten drukken, maar tot op heden hebben ze ons adres helaas nog niet mogen bereiken...
Daarom, voor de zekerheid, langs deze onsympathieke weg voor u allen deze digitale versie, met natuurlijk de allerhartelijkste wensen voor de kerst en het nieuwe jaar!