Welkom en maak kennis met Nona's favoriete 'uit je dak' plaat:
Thuis hebben wij Led Zeppelin wel in de kast staan, maar we draaien het niet dagelijks. Nee, Nona kent dit nummer omdat het wordt gebruikt in een scene in Shrek drie, waarin Sneeuwitje van een falderierende troel klapselings verandert in een dame met pit die het hele bos opstookt om een horde wandelende bomen en ander snoods te verslaan. (wie de film niet kent moet deze zin maar even langs zich heen laten glijden) En dát vindt zij dus echt helemaal retecool. Ze kent de scene uit haar hoofd en speelt hem altijd mee. En ze vindt het bovendien lekkere muziek om af te reageren 'als je boos ben' (sic). Of je kamer moet opruimen.
Nouja, ze heeft het niet van een vreemde. We houden hier allemaal wel van een gitaartje of twee. Ik zal het maar eerlijk opbiechten, dit:
was mijn favoriete liedje toen ik net zo oud was als zij.
En ja, haar smaak is beter ;)
U denkt vast allemaal dat ik van de rand van de aarde ben gevallen. Misschien denkt u niks. Maar het is u vast opgevallen dat ik hier een hele tijd niet ben geweest. Dat wil zeggen, ik was hier wel, maar ik dééd hier niets. Dat wil zeggen, ik deed hier wel wat, maar dat gooide ik naderhand allemaal weer weg.
Ach.
Ik zal u er niet langer mee vermoeien. 'T is herfst. Dat zal 't zijn. En dan is het soms zo verhipte koud. En donker, grijs en druilerig, zoals vandaag en gisteren. Oninspirerend. Ik weet dat je niet moet wachten op inspiratie. Je moet gewoon beginnen. Daarom begon ik gisteren geheel tegen mijn persoonlijke overtuiging in -eerst Sint, dan pas kerst- alvast met het inkopen van een paar lieve kerstballen. Ik vond een paar ouwetjes, die ik echt niet kon laten liggen. Ze reflecteren het licht zo mooi. Dat ligt daar maar te schitteren en te pronken en dat helpt. Veel licht en schitterende dingen. Nona koos er ook twee. En die inspireerden mij toch. En ik bedacht dat onze volgende queeste ons maar moet leiden naar een mooie glitterbol.
Het lijkt er dus op dat het weer de goede kant op gaat. Er is weer inspiratie, licht, schitterends en een nieuwe missie. Moeten we het tot januari wel mee kunnen uitzingen. Me dunkt.
Heel Nieuwegein wemelt momenteel van die enorme oranje naaktslakken. Het zijn immigranten, deze Spaanse Wegslakken. Meegelift op geimporteerd groente danwel fruit. Dus als je je net als ik al afvroeg waar deze knoerten ineens toch vandaan kwamen; there you go.
Je kunt je eraan ergeren, ervan gruwelen nadat iemand naast je erop gaat staan, zodat de ingewanden tot tegen je broekspijpen opspatteren (mij helaas overkomen), ze met zout bestrooien, ze met bier dronken voeren, doormidden knippen (Ja, echt! Er zijn er die dat doen.), aan de kippen voeren of met korrels vergiftigen. Je kunt er ook een logje over willen schrijven en dan nadat je er eentje gefotografeerd hebt, helemaal doorslaan, zodat voorlopig van verdelgen waarschijnlijk helemaal niets meer komt.Want eigenlijk best lollig, die spaanse jongens. Wij zeggen dus bij deze in ons beste spaans: buena acojida, caracolles!
Update 18.30: Bij thuiskomst merkte Stefan volkomen terecht op dat de slakkenrijdster eigenlijk 'olé' moest roepen in plaats van 'woehoe!' Nah. Vooruit. Bij deze dan.
Met tekst wil het niet zo vlotten, de laatste tijd. Ik heb het net even nageteld; er staan maar liefst 12 concept logjes in mijn lijst, die allemaal het publiceren niet waard zijn. Zoals Eddie Vedder het zo leuk wist te brengen: 'thoughts arrive like butterflies'. En ze fladderen ook net zo ongecontroleerd weer van me weg. Daarom hou ik het maar even bij fotootjes. Want die lukken eventjes beter. De beestjes wonen in een obscuur wildparkje net over de Duitse grens bij Brunssum, eronder de dikke kruisspin die woont bij de pergola in onze achtertuin, dan ons eigenste liefste beestje en als laatste een ontroerend en licht verregend roosje, ook uit eigen tuin. Allemaal overgoten met een sassy sixties sausje.
Ja.
Freubelen, ja.
En nu slapen. Goedenacht en een heel fijn weekend gewenst.
Zie ik u deze zaterdag nog bij ons in de achtertuin? Zoja; tot dan!
Vanochtend zat er een vlindertje tegen het raam geplakt. Hij zat denk ik uit te rusten of wat het ook maar is dat vlinders doen als ze een halve dag tegen je raam aan geplakt zitten. Ik pakte de camera en zette hem op de foto. Vanavond ging ik de foto bewerken en toen zag ik pas wat een hooggeplaatst bezoek we eigenlijk hadden vandaag: professor Perkamentus himself, ladies and gentlemen!
Morgen is Nona's verjaardag! Acht wordt ze alweer. Zaterdag vieren we haar kinderfeestje en ik zit tot over mijn oren in het stiekeme voorbereidingswerk. Want ik heb haar wijsgemaakt dat we niet al te veel bijzonders gaan doen dit jaar, terwijl er in het echt een speurtocht klaar ligt die (hopelijk) zijn weerga niet kent. Het gaat zelfs nog een beetje op ons acteertalent aankomen, dit jaar. Onze speurtocht heeft een Egyptisch thema (je vindt hem hier) en was dus kant en klaar, maar ik zou ik niet zijn als ik niet hier en daar nog wat aanpassingen wilde maken, dus daar ben ik aardig druk mee geweest. Ik fabriekte dus alle requisiten zelf, en hieronder kunt u daarvan het resultaat zien. (de kleine piramide is het 'prototype'-poepoe- van de doosjes met snoep die bij het afscheid worden meegegeven.) Ik was zelfs zo zunig goed bezig dat ik het grote doosje gemaakt heb van de envelop waar de speurtocht in bezorgd werd. Ha! Ik recycle me suf, man!
Maar toen.
Bekeek ik es alle kleinigheidjes, prijsjes en dingetjes die we hadden, en bedacht ik dat de kinderen eigenlijk wel heel veel meuk mee naar huis krijgen aan het eind van het feest. En om dan op het eind nog eens omringd dolle kids en bijbehorende ouders op de kop in de kast te moeten zoeken naar een deugdelijk plastic tasje, nee, dat leek me niet wat.
Dus.
Naaide ik nog wat tasjes.
En voorzag ze van hun namen, waarmee toestanden in de trant van 'hee, dat is mijn tasje! Nietes, hij is van mij!' meteen heul handig verleden tijd worden.
En nee, die zien er inderdaad totaal niet Egyptisch uit. Daar had ik het zo zoetjes aan wel zo'n beetje mee gezien, namelijk. Bovendien hoop ik dat op deze manier het tasje nog een tijdje langer meegaat.
En kijk ook eens wat een leuke lettertjes! Ze heten Monbijoux en je kunt ze downloaden op dafont.com.
En nou nog tweeenveertig traktaties maken om morgen op school uit te delen. Dus ik ga maar even weer aan de slag...
Wij vinden het leuk om een beetje raar te praten, bij ons thuis. We husselen woordjes: schaafkaas, beddek, kijkklokken.
Of we wisselen de eerste letters om: draswoger, masgraaier, tietsfas, doorveur.
Soms verkorten we de boel: "Waar is dat een metafoor?", "Wat ziet 'ie toch indiaan?" (oke, die is gestolen uit Jiskefet) en: "Hij is Indonesie". En laatst deed ik het hier nog in mijn log over de muizen in de tuin; toen had ik het over de microtussen onze schutting en buurmans schuurtje.
Ook jaag ik kinderen, schoolvriendinnetjes van Nona graag op de kast met idioot taalgebruik. Ik ben een echte sucker voor rare, oubollige woorden en met stip op nummer een staat toch wel het schitterende 'broekhoest'. Nona krijgt er ook de slappe lach van. Eerst al van de scheet zelf (altijd haar eigen) en daarna nog eens van het woord. 'Voorbips' is ook zo'n briljante, maar dit woord mag vanuit opvoedkundig oogpunt nimmer (ook mooi; 'nimmer') in de praktijk worden gebruikt, er mag slechts om gelachen worden en in het hoofd mag er dan het type vrouw dat het woord zou gebruiken bij worden geprojecteerd en daarna mag er nog harder worden gelachen.
Maargoed, ik mag het ook graag hebben over peuzelen en smikkelen, zeg ik liever fototoestel dan camera en heb ik het nog wel eens over 'zulks' en 'schalks' en 'snaaks' en ook nog over 'snaak' als in: vervelend ventje.
Verder heb ik de onhebbelijkheid nog al eens door te slaan in zingzeggen: 'Zit je lekker te smi-sma-smikkelen?', 'Waar is je tie-ta-tas?', 'Geef je bie-ba-bordje', 'Ruim je rie-ra-rommel nou eens op!' Overigens: dit laatste ondermijnt echt geweldig je ouderlijk gezag. Niemand neemt een op die wijze geuitte opdracht serieus. Zelfs het meest brave, gehoorzame kind niet: "Pfff, leer eerst maar eens gewóón praten!"
Wel is het leuk om zelf teksten van liedjes die je niet volledig uit je hoofd kent aan te vullen met onzinwoordjes, a la fri-fra-frubbeliebubs, roesteknoerteflipflap. Hotseklotsie, gritsiegratsiejoeriejariejeej! En toen onze Jaap nog onder ons was, zongen we zijn naam in elk lied. ('his name is Japie and he's miauwing on the sand', I'm every Japie, it's all in me' etc. etc. ) Nou hoor ik u denken, hee, dat heb je van Hans Teeuwen! Maar dat is niet correct. (beter dan: dat is niet waar) Wij waren geschokt toen we de show van Hans zagen. (vanaf ongeveer 3.45) Met zijn leuke liedje, dat HIJ dus van ONS had gejat. Tsss. Hans Teeuwen, jij snaak!
Het enige dat me maar niet wil lukken zijn accenten of dialecten. Of ik nou Limburgs of Fries probeer, Rotterdams of Zeeuws, ik klink altijd maar op een manier, en dat is een beetje zoals postbode Siemen in de onvolprezen jaren negentig kinderserie Zaai.
Wie dat wel heel leuk kunnen zijn Dawn French en Jennifer Saunders. Die doen dat dan meteen ook weer zo briljant dat ik geeneens moeite meer wil doen. Ik wil alleen nog maar naar hun (hullie of hunnie, ook altijd leuk) luisteren.
Hieronder dan maar weer eens mijn eigen zomergastenmomentje. Een sketch van French and Saunders die ik me nog herinner van toen het op tv was, (ja, zo oud ben ik!) en waar ik toen ontzettend om heb gelachen. En als ik nu bij JBC op tv was, dan zou ik waarschijnlijk schutterig bekennen dat ik het fragment sindsdien nooit meer had gezien en me indekken door te zeggen dat het dus misschien wel helemaal niet zo leuk is als ik het mij herinner, maar dan zou ik schandelijk jokken want ik heb laatst uitgebreid heel erg veel F&S filmpjes teruggekeken waaronder deze, want dit zijn de youtube-years. En hij was nog net zo leuk als ik het me herinnerde. En bovendien, ik zit niet bij JBC, dus wat maak ik me eigenlijk druk.
Komtie:
Dit is de kittiekatkamer vandaag. Donker, rommelig en er ligt een bundel snotterend kind op de bank.
Welbeschouwd is er hier geen sprake van ziek met hoofdletter 'z', maar soms ben je moe en lamlendig en is het gewoon heel erg fijn dat er een bedje op de bank voor je wordt gemaakt waar je je, nadat je dikke korsten snot van je gezicht hebt geschraapt en uit je haar hebt gewassen, en gekleed in een frisgewassen tricot-ensemble heerlijk in kunt vleien. Nona zuchtte eens diep (en gelukzalig) en zette toen de tv aan. En zo ligt ze nu al een uur. Er zit dus niet veel muziek in, maar ik denk dat haar batterijtje wel op 'charge' staat.
Je zou er zo bij gaan liggen.
Maarja.
Ik zag plots nog een snotneus. Die van ons schuttingbeestje, dat eigenlijk een erfstukje is van de vorige eigenaar van ons huis dat we hebben laten hangen. (U had dat opgetogen snuitje ook niet in de container kunnen gooien, hoor!) Dus die moest ook op de foto. En toen moest natuurlijk meteen een logje worden getikt. En nu moet ik echt gaan douchen.
Op andervrouws blog (diditellulove) zag ik een post met een illustratie van de Britse illustratice Julia Pott. Ik moest meteen denken aan de geweldige video die ik ken van deze kunstenares, 'my first crush' heet het. Ik ontdekte het korte filmpje al een aantal jaren geleden, maar zoals dat soms gaat met dingen, verdween het een beetje uit mijn herinnering. Gek eigenlijk, want ik vind het zó mooi. Ik heb het filmpje net weer drie keer achter elkaar gekeken en kan er rustig nog tien keer naar kijken en toch telkens weer moeten grinniken en opnieuw ontroerd zijn.
Gelukkig zijn Julia en MFC nu weer terug in mijn werkgeheugen en deze keer plak ik het hier.
Om telkens te kijken en weer te kijken en te kijken en te kijken.
Dus.
Without much further ado:
P.S. Julia Pott heeft nog veel meer moois gemaakt! Klik voor haar site.
Normaal gesproken hou ik van een beetje actie, qua muziek. Maar dit is een hele mooie uitzondering op mijn regel. Ontdekt door de serie Wallander, waar dit tijdens de aftiteling speelde.
En aangezien ik u allen al zeer effectief heb weten weg te jagen met mijn voorlaatste log, kan het uploaden van een saaie video niet veel schade extra toebrengen...
Maar dan, voor de liefhebber: (met de ogen dicht! Of int donker!) genieten van dit moois.
Gisteren brachten wij een prettig dagje door bij M. en J. die in het centrum van Groningen wonen. Van achter de hoge ramen in hun woonkamer loerde ik naar het stadse leven dat beneden op straat voorbij trok. Geweldig vond ik het!
Vanochtend trof ik bij de krant geheel toevallig een "er gaat niets boven Groningen" foldertje en er overviel mij zeer onverhoeds een grote golf van heimwee. Wat gek was, want wij wonen alweer dik tien jaar tweehonderd kilometer van Groningen vandaan, en tot dusver had ik nog geen klachten van dien aard gehad. Gauw repte ik mij voor troost de tuin in. Ik struinde, fotografeerde en snuffelde, joeg een woelmuis (niet helemaal) weg, en kwam weer een beetje tot mezelf. Mijn tuin, mijn eigen stukje Nederland. Ons groene paradijs, de bende en het onkruid ten spijt.
Toen was het weer goed. Kijk maar:
Dit zijn de bloemen van het gewone keukenkruid bieslook. Er wordt gezegd dat je de knoppen van de bieslook weg moet knippen omdat de energie die de plant in het ontwikkelen van de bloemen stopt ten koste gaat van de smaak. Maar dan mis je dus dit! (En ik merk niks aan de smaak, trouwens.)
Jammer dat je geen geuren kunt uploaden. Dit is de roos Mme. Alfred Carriere. Ze is nieuw in onze tuin, maar voelt zich er al helemaal thuis. Ik kan niet wachten tot ze zich omhoog heeft gewerkt en een collaboratie aangaat met de kamperfoelie die van de andere kant van de pergola komt aanwinden.
Mijn favoriete plant; Verbena bonariensis, oftewel ijzerhard. Een tijdlang weggeweest uit de tuin, maar inmiddels weer terug. Gelukkig! Hij bloeit de hele zomer door. Bijen zoemen af en aan.
Pyjamavliegen (snorzweefvliegen) op de anemonen, die elk jaar wilder en groter lijken te worden. (de anemonen, niet de beestjes, gelukkig!) Een bende, zoals ik al zei. Maar prachtig.
Overigens zijn deze zweefvliegen welkome gasten in de tuin, hun larven leven namelijk van bladluizen. Ze kunnen heel knap volledig "stilstaan" in de lucht. Ze hangen vaak vlak bij mijn (neongele) horloge, die ze erg interessant blijken te vinden. Ik heb net nog veel meer spannends over dit zo op het eerste gezicht onooglijke beestje opgegoegeld, maar daar zal ik jullie nu niet mee gaan vermoeien. Moving on naar nog meer beestjes:
Iedere ochtend loopt degene die het eerst in de schuur moet zijn molenwiekend het paadje af. Vanwege de spinnewebben.
Het lijkt wel herfst zoveel kruisspinnen hangen er al. Op het bruut hun weefkunsten afbreken 's ochtends vroeg na, laten we ze met rust. Hoewel ik laatst een bij heb bevrijd uit het web van de big mama in de frambozenstruik. Die was daar vast niet blij mee, maar bijen zijn me te lief.
Weer een favoriet, een geranium (geranium phaeum 'springtime', voor de liefhebber.) Ooit hebben we er een paar plantjes van gekocht, en nu kunnen we er bijna een winkel in beginnen. Deze plant is een van de eersten die bloeit in het voorjaar. Maar ook nu verschijnen er nog steeds bloemetjes aan. Fantastische kleur en bont blad, wat je op de foto niet kunt zien.
Vrouwenmantel! Zou eigenlijk in geen enkele tuin mogen ontbreken. Deze foto doet niet helemaal recht aan de plant, dit is namelijk nog een heel jonkie. Soms trek ik ze tussen de tegels vandaan en plant ze terug in de tuin. Maar als ze wat groter worden, krijgen ze prachtig geplooide, waaiervormige blaadjes, die nogal harig zijn. 's Ochtends vroeg hangt er dan aan elk haartje en aan elk schulpje langs de rand een klein, glinsterend dauwdrupje.
De frambozenstruik! Een paar maanden terug hadden wij telkens het nakijken met de frambozen; elke dag kwam er een merel ontbijten, lunchen en dineren. Hij keek mij dan met zijn brutaalste kop aan, monsterde de struik en nam vervolgens een geweldige duik tussen de takken. Altijd prijs. Maar ik denk dat de frambozen nu te hoog hangen voor de merel om van de grond af naartoe te springen, dus nu kunnen we zelf weer lekker snoepen.
Als laatste dan een nieuweling in de tuin. Een Toorts is dit. Verbascum nogiets nogiets. Hoe ze heette ben ik vergeten. Maar ze is de ster van het nieuwe stukje achter de trampoline. Die we hebben ingegraven en omringd met bloeiende planten, zodat het verschrikkelijke ding iets minder zou opvallen. Wat vooralsnog niet helemaal gelukt is.
Ik doe het niet graag, heus niet. Maar ik ga nu echt wel even klagen over de buitendeurse toestand. Nona en ik zitten al de hele dag met de playmobil te spelen. Tussen de middag speelden we restaurantje. Nona deed de kaarsjes aan en sneed komkommer. We hadden het een beetje koud, dus ik maakte pittige tomatensoep voor de lunch. Ook gaf ik Nona nog "permanent". Het was heel gezellig. Maar nu moet het maar gauw weer droog worden. Want een dag spelen is leuk, maar ik ben toch teveel groot mens en heb ook nog andere verplichtingen. Best jammer eigenlijk.
Ach. Wat hebben we ook eigenlijk in Warffum te zoeken.
Zucht. Zucht.
En er was er nog een. Klik!
Prachtig, niet? Beetje werk nodig (kuch) maar dan héb je ook wat! En dan dat uitzicht!
Zo eens in de zoveel tijd zit ik weer eens een nachtje (ja, altijd 's nachts) op Funda te speuren naar fijne huizen. Die zijn er in overvloed. Maar helaas staan degene die binnen ons budget vallen vaak op de meest onmogelijke plaatsen. Zoals dus voornoemd Warffum. Of Westernieland. Leermens. 't Lage van de Weg. Je dondert op sommige plekken bijkans de Noordzee in, en met een beetje pech ben je nog geeneens aangesloten op de riolering ook. Maar toch; oh idylle! Romantiek! Ruimte! En dan sla ik aan het dromen. Hoe mooi de tuin zou worden en hoe ik het huis zou verbouwen en wat ik niet zou moeten vergeten na te gaan bij de inspectie. Zwam. Asbest. Loden leidingwerk. Noem maar op. In gedachten heb ik al een houten bankje buiten tegen de gevel gezet. Poes erop. Rode geraniums in de vensterbanken. Soms ga ik zelfs zo ver te googlen waar het dichtstbijzijnde schooltje staat.
Totdat Stefan mij weer uit de droom helpt.
Jamaar Herma, dat is toch helemaal niet handig? Wat moeten we nou in Warffum/Westernieland/Leermens/'t Lage van de Weg? We hebben alles toch hier?
I’m not Roxanne, I’m not Eileen, I’m not Sharona
And I don’t wanna study, work or stay at home
I’m Lindana (Herma) and I wanna have fun
I’m Lindana (Herma) and I wanna have fun
I’m Lindana (Herma) and I wanna have fun
I want, I want, I wanna have fun funfun!
I’m not Veronica or Allison or Donna
And I don’t wanna scrub the sink or mow the lawn
I’m Lindana (Herma) and I wanna have fun
I’m Lindana (Herma) and I wanna have fun
I’m Lindana (Herma) and I wanna have fun
I want, I want, I wanna have fun funfun!
