Leuk he, onze nieuwe eettafellampen -er is vast een korter woord voor, maar dat wil me nu niet binnenvallen-.
Gewoon zelf bijelkaar gescharreld in de bouwmarkt.
Heel smaakvol minimalistisch enzo en, onder ons gezegd en gezwegen; ook nog e-nórm low budget, als we er niet een set van drie Roy Orbisonbrillen bij hadden hoeven kopen.
Tot de avond viel was ik heel tevreden over mijn eigen geknutsel, maar toen gingen we aan tafel en mochten de lampen voor het eerst aan.
Doe er een kapje om! riep Nona met samengeknepen ogen. Pak de zonnebrillen! Of mijn slaapmasker! (ja, die heeft ze echt. Van haar juf gekregen, en ja, dat riep bij mij dezelfde vragen op als bij u nu. Sindsdien weigert ze te gaan slapen zonder het ding. Dat is nog een apart log waard, maar dat doen we een andere keer.)
Het was niet uit te houden, het licht was veel te fel. Lamp weer uit, kaars aan. Je wilt tenslotte weten waar je je vork in steekt.
En nu?
Bouwmarkten hebben niet al te fraaie spaarlampen in zo'n zelfde globemodel te koop. Wel eco, maar het hele idee naar de filistijnen, natuurlijk.
In de bouwmarkten mogen geen kopspiegelglobelampen meer verkocht worden. Op internet vond ik globelampen in kopspiegel en spiegelrand variant in vele soorten en maten, maar die zijn alleen in grote aantallen te bestellen en dat gaat me dan ook weer te ver, voor 120 euro lampen via internet aanschaffen.
Waar gaat dit verhaal eigenlijk naartoe, wilt u vast ook dit keer weer van mij weten.
Nou, tips beste lezer, ik wil graag & sta open voor tips.
Weet u wat; ik zet alvast wat alternatieven op de foto en dan mag u mij helpen als u wilt, natuurlijk. Maarach, het is toch bijna weekend en met dat schaatsen hebben we het alweer gezien toch?
Vindt u het ook zo fijn, dat droge winterweer? Ik wel. Maar ondanks dat de autoruiten 's ochtends brandschoon zijn, sta ik toch dagelijks met de ijskrabber in de hand. Op het enkele glas in onze slaapkamer staan elke ochtend millimeters dikke ijsbloemen te bloeien. Brrr.
En ook het woonkamerraam heeft zijn eigen krabwensen, de artistieke uitingen van Nona voor de kerstdagen gingen er makkelijker op dan af:
Of misschien dat ik niet tot 6 februari had moeten wachten met het weghalen?
Tot een heel eind na middernacht zat ik gisteravond nog achter de computer. Ik was bezig droedels tot stickers te scheppen en te dubben over mijn nieuwe klantenkaartjes. Uiteindelijk schreef ik nog een blogje over de droedels en sleepte me groggy naar de slaapkamer.
Om tien over drie ontving ik een sms. Hij kwam van Nona's fysio/paardrijjuf met de tekst: "sorry, feestje! Morgen les om kwart over tien". Een antwoord op mijn eerder die avond verstuurde berichtje naar haar. Ik overwoog een smsje terug te sturen, iets met: "nou dan ga ik maar vast boterhammen smeren", of : "L.O.L!". Maar ik was al te slaperig en aangezien er nu toch nog matineus aangetreden moest worden kon ik maar beter als de duvel gaan slapen, in plaats van keten met de fysio in het holst van de nacht, iets dat altijd makkelijker gezegd is dan gedaan.
Rond vieren werd ik wakker van Nona die in haar slaapkamer rond liep te scharrelen. Ze eindigde met een toiletbezoekje en ik zakte weer terug in een oppervlakkige doezel.
Om ongeveer half vijf schrok ik op van rumoer buiten. Herejezus, (excusé le mot) mompelde ik tegen Stefan, wat is er nóu weer aan de hand? "Doe normaal!", hoorde ik een geagiteerde mannenstem roepen. Ik hees mezelf overeind. Daarna: "Hou op man, ik heb niks!" Dit alarmeerde mij. Ik trok de gordijnen open en zag een scooter op straat liggen en een fiets. Twee jongens stonden op een andere jongen in te beuken. Dit was foute boel. Op slag helemaal wakker hees ik het raam omhoog en schreeuwde op mijn allerkeihardst: HEEY! ÓPGESODEMIETERD! DONDER OP! De twee gozers schrokken zichtbaar, lieten hun slachtoffer los en holden naar hun scooter. Zo snel als ze konden vlogen ze er vandoor. Ik holde naar beneden en op mijn blote voeten naar buiten. De overvallen jongen stond nog op straat, hij maakte een hulpeloos gebaar. Ik nam hem mee naar binnen, en belde de politie. "Ze hebben mijn portemonnee en mijn telefoon, en ze wilden mijn pincode", vertelde de jongen. "Ze bleven maar op mijn hoofd rammen". Hij was zichtbaar en heel begrijpelijk erg aangedaan. Hij herhaalde het nog een aantal keren, hij kon nog niet helemaal bevatten wat er was gebeurd. En dat voor die paar rotcenten. Ik wist niet goed wat ik moest doen of zeggen. Adrenaline raasde nog door mijn bloed. We wachtten tot de politie tegen het raam tikte. "Oja", zei ik verontschuldigend, "de bel doet het niet". "O nee", zei de agent, "we tikken 's nachts altijd tegen het raam, dan maken we tenminste niet het hele huis wakker". Ik moest er wel om lachen. In de kamer zaten, behalve de jongen, Stefan en Nona allang klaarwakker en bijna volledig in de kleren, die hadden echt niet door mijn geschreeuw heen kunnen slapen. De jongen deed zijn verhaal tegen de twee agenten en ik bracht Nona terug naar bed zodat zij het rotverhaal niet hoefde aan te horen. Ze hadden hem al - bivakmutsen op- op het stille stuk bij het park hier verderop staan opwachten en geprobeerd van de fiets te trekken. Goddank was het hem gelukt overeind te blijven en door te fietsen, zodat hij de bewoonde wereld al bereikt had toen ze hem te pakken kregen. En gelukkig dat dat ongeveer ter hoogte van ons huis was, want ik ben altijd de enige van de hele straat die 's nachts altijd alles hoort. Echt, als je voor ons huis langs fietst 's nachts, dan kun je niet op je achterhoofd krabben, of ik hoor het. Niet zo leuk voor mij, maar in dit geval wel fijn voor de jongen. Want hoewel ze zijn spullen al uit zijn zakken hadden gerukt, hebben ze zijn pincode niet uit hem geramd, want toen hing ik dus al krijsend tussen de gordijnen. De agenten vertrokken met de jongen naar het bureau. "Dan kunnen deze mensen ook nog even slapen". Maar eenmaal in bed wilde de slaap natuurlijk niet komen. Ik dacht na over de jongen die een heel leuke avond had gehad tot die zo afschuwelijk geeindigd was. Je portemonnee en telefoon moeten afgeven is een ding, maar dat geweld, dat slaan tegen je hoofd, dat raak je zo maar niet kwijt. Fiets je ooit nog rustig 's nachts na een feestje naar huis als zoiets je gebeurd is? En zijn ouders! Zelfs al is je kind al volwassen, dan wil je het toch nog in bescherming nemen tegen dit soort dingen? "Dit is nou precies waar ik zo bang voor ben als jij een avondje uit bent" zei ik tegen Stefan. En ik dacht aan hoe het straks is, als Nona op de leeftijd is dat ze met vriendinnen uit wil. Hoe kan ik hem en haar (en al die eenzame fietsers die 's nachts voor ons huis langs fietsen) beschermen tegen zulk tuig? Allerlei dingen waar ik normaal verre van blijf passeerden nu ineens de innerlijke revu. Camera's, bivakmutsverbod, recht in eigen hand nemen.
Ik viel in slaap vlak voor de wekker ging.
Ik ben bezig met het maken van (onder andere) een stickerboekje (klik). Leuk om als beloning aan mijn kleinere klantjes uit te delen na afloop van een knipbeurt. Op dit moment sleep ik nog een blik met goodies (ballonnen, bellenblaas etc.) met me mee, maar die is eigenlijk een beetje te groot en onhandig en valt me net te vaak uit mijn handen en dan ligt de inhoud tien meter in de rondte verspreid. Lig ik weer onder tafel bij een klant m'n boeltje bij elkaar te schrapen.
Toen ik onlangs getuige was van Nona's uitsloverij bij de fysiotherapeut om een stickertje te verdienen, kreeg ik op slag inspiratie. Weg met dat blik, in come the stickers. Zo'n boekje is veel handzamer en ik heb genoeg droedels op de plank liggen om nog een hele tijd vooruit te kunnen.
Dat ze dit weekend een verrassing voor me hadden, deelde Nona mij reeds vorige week mede. Of het diamanten bevatte, wilde ik weten, want daar hoop ik al twintig jaren vergeefs op, maar het was nog beter, beweerde zij. "Wacht maar af!"
Vanochtend, het huis rook al heerlijk zoet, kreeg ik mijn beloofde verrassing; véél en véél beter dan diamanten en nog een dansje op de koop toe!
Tadáá
Zelfgemaakte taart!
Groot bord voor zo'n klein taartje, ik hoor het u denken. Maar in al zijn machtigheid kon die chocoladebom dat bordje prima handelen.
En het dansje, natuurlijk nog het dansje!
En de soundtrack waarop dit alles plaatsgreep (en zet ze vooral even tegelijkertijd open, anders makes het filmpje van de dansende Nona zoveel minder sense):
Zo, nu weet u weer precies hoe het er hier vandaag aan toe ging in huize de Kittiekat; Een man aan het bakken, een kind aan de swing en een vrouw die wederom vergat dat filmpjes gemaakt met de fotocamera niet gedraaid (als in gekanteld) kunnen worden.
Zoetigheid, jolijt en huisvlijt en dat alles begeleid door de opzwepende klanken van de boogiewoohoohoogie.
Sunday treats, sunday sweets!
En natuurlijk mag je volhouden dat je geen traantje wegpinkte bij het beluisteren van deze schaamteloze tearjerker, want je luisterde toch niet naar de tekst.
Ja, pfff. Ik weet het; Sinterklaas is alweer hoog en breed in Spanje.
Maar ik wilde u toch even laten zien wat er tegenwoordig in mijn schoentjes zit.
Heule happy socks!
Dus als ik nu eens een somber momentje heb of behoefte aan een oppeppertje, dan gooi ik mijn laarzen uit en zwaai even naar mezelf. Met mijn tenen. En dan kan ik er weer helemaal tegenaan.
De buren gun ik ook hun momentje, dus ook naar hun zwaai ik tegenwoordig niet meer met mijn hand (saai!) maar met mijn in het nieuw gestoken achterpootje:
En ik verheug me nu al op Nona's zwemles vanmiddag. Kan ik een keer mijn sokken aanhouden in mijn teenslipperds!
(Te koop voor maar € 3,-bij TigerDK. Spread the love!)
Waarom is het toch zo ongelooflijk genant om in het openbaar ten val te komen?
Is het omdat alle 'guards' even 'down' gaan? Zo loop je, zelfverzekerd ogend en al, op je nieuwe laarzen door een winkelstraat en het volgende moment lig je tegen de vlakte, hulpeloos en in wonderlijke positie op voetenniveau.
Al tijdens het vallen bedenk je je hoe snel je dadelijk weer op gaat staan, kan niet verrekken hoe zo'n pijn je knie ook doet. Zo gauw mogelijk terug naar je zorgvuldig opgekweekte imago van mijgebeurtniksheid.
Het kan zijn dat ik, toen ik gisteren dus ten val kwam op het spiegelgladde travertin van ons plaatselijke shopwalhalla, een dusdanig arrogante bek trok van niksaandehandjonges, gewoon doorlopen allemaal, ik wilde hier gewoon even dit interessante fossiel in het natuursteen wat dichterbij bekijken, dat men daadwerkelijk dacht dat het bij de show hoorde, maar het viel me op dat niemand, maar dan ook echt niemand naar me toe kwam om te helpen, of te vragen of het wel ging.
Mensen die ik aankeek, keken zelfs weg. Maar een relativerende opmerking, waarmee ik mijzelf weer mee in de plooi had kunnen kneden, had toch echt een aangever nodig. En ik was in mijn eentje.
In plaats daarvan werd ik een paar meter verder wat streng toegesproken door een wat oudere man: "Dat moet je niet meer doen, hoor!"
Nee, vertel mij wat.
Maar dat ik eigenlijk helemaal geen goede alles relativerende opmerkingen meer op voorraad had, waarschijnlijk uit mijn hoofd geschud tijdens het vallen, net als de rest van de boodschappen waar ik niet mee thuis kwam, bleek uit mijn lollig bedoelde, maar in werkelijkheid belachelijk misplaatste antwoord: "Nee, u heeft gelijk. Ik kan ook beter niet meer 's ochtends al beginnen met drinken."
Waarmee ik voor de tweede keer op mijn plaat ging. Figuurlijk dan.
Nona pakt haar fiets en fietst over het schoolplein. Zij mag dit, want lopen met de fiets aan de hand lukt haar niet. En om van school weg te komen moeten we eerst een plein over. Bij het hek staat een jongetje uit de onderbouw. Hij negeert Nona en stelt zijn nieuwsgierige vraagje rechtstreeks aan mij: fietst Nona nog op een driewieler? Ik negeer het kind en loop door. Fietst Nona nog steeds op een driewieler? houdt het jongetje vol. Ik zie Nona voor me hard wegfietsen. Ze probeert zo snel mogelijk van het plein en de brutale vragensteller af te komen. Ze wil niet dat ik ga uitleggen waarom zij een fiets met drie wielen heeft, dus ik blijf zwijgen. "Ik heb al zóóó lang een grote fiets!", zegt het jong triomfantelijk. Ja. Jij wel, mompel ik.
Ook al is het een kind, waarvan je dit soort dingen misschien kunt verwachten, het joch irriteert me mateloos. En het maakt me boos, want ik zie het verwoestende effect van zijn woorden.
Verdrietig fietst ze even later naast me. Dat stomme jongetje ook! huilt ze. Had ik dit maar niet! Waarom ben ik niet gewoon, zoals de andere kinderen!
Ik hoor mijzelf weer hetzelfde riedeltje afsteken. Dat ik begrijp dat het haar verdriet doet. En dat dat mij weer verdriet doet. Maar dat ze nu eenmaal niet kan veranderen wie ze is. Dat ze goed is zoals ze is. Ik noem haar sterke punten. En dat er bovendien met heel veel mensen wel iets is. Maar dat je het lang niet altijd zo goed aan de buitenkant kunt zien, zoals bij haar. Ik noem het jongetje met maar 10% gezichtsvermogen. Ik noem het kind met de ernstige voedselallergie, het meisje met de hartkwaal. Maar ik schiet tekort.
Dus dan zeg ik dat ik het ook een stom joch vond en dat we hem gewoon de bosjes in hadden moeten douwen.
Het is een trucje om haar aan het lachen te maken en het werkt, we zitten te schateren op de fiets.
We worden gepasseerd door een stel moeders met twee dochters in hun kielzog. De meiden, misschien een jaartje ouder dan Nona, hebben allebei fonkelnieuwe fietsen, de een roze en de andere wit. Bij het voorbij fietsen zie ik hun blikken. Ik zou natuurlijk de andere kant op kunnen kijken. Ik zet me schrap voor wat er misschien nu weer gaat komen.
Maar ze kijken alleen, naar Nona en naar Nona's fiets. In een of twee seconden hebben ze hun oordeel geveld. Ze kijken elkaar samenzweerderig aan en beginnen te giechelen. Daarna fietsen ze hard verder. Ik kijk ook naar Nona. Net was ze nog moe van school en ging het fietsen maar moeizaam. Nu zit ze weer rechtop. Ze zet de fietsversnelling een tandje hoger en zet de sokken erin. Vastberaden koppie. Ik kan dit al heel goed he, mam? vraagt ze. Ja, je kan dit heel goed, No. Echt super.
Aan haar zal het niet liggen.
Nona is zes weken te vroeg geboren. Ondanks een goede start, kwam enkele dagen na haar geboorte aan het licht dat ze een hersenbloeding had gehad, iets dat te maken heeft met het nog niet volledig ondoorlaatbaar zijn van de bloedvaten in de hersenen van onvolgroeide baby's. Nona heeft sindsdien cerebrale parese; letterlijk vertaald: hersenverlamming. Het betekent dat een deel van de hersenen niet of anders functioneert als gevolg van een beschadiging. De hele rechterhelft van haar lichaam is daardoor trager en heeft een lagere spierspanning dan de linkerkant. Ook mist ze een kwart 'zicht', quadronopsie geheten. Dingen die zich rechtsonder in haar blikveld bevinden, kan ze niet zien. Nona gaat naar het regulier onderwijs met een 'rugzakje' en een geweldig team van ambulante hulp en betrokken leerkrachten om haar te ondersteunen. Ze gaat met veel plezier naar school. Ook al is niet elke dag even gemakkelijk.
Ik werd een beetje naar op de maag, -ik beken het eerlijk- toen het nieuws mij ter ore kwam.
"25 houtsnedes van Escher aangetroffen in Kringloop" zo luidde het bericht. Maar dat was nog niet het ergste: de Kringloop in kwestie bleek mijn eigenste Kringloopwinkel. Die in Nieuwegein!
Snottevergeme, hoe heeft mij dit nou kunnen overkomen? Hoe kan ik die nou niet gevonden hebben! Ik hoor zo'n beetje bij de inventaris van de Kringloop! Jaren van mijn leven investeer ik in het naspeuren van Kringloopwinkels in de regio teneinde dat juweel tussen de tweedehands ladyshaves en infectueuze broodplankjes te vinden dat mij in staat zal stellen stil te gaan leven op het platteland met gevulde paardestallen en een indoorprivezwembad in het soutterain. En Dan Mis Ik Dit!
Toen ik het berichtje nog eens doornam, kalmeerde ik een beetje. De houtsnedes bleken te zijn ontdekt door een medewerker van de winkel. Die hadden dus de schappen geneens gehaald. Gelukkig maar, want ik begon al ernstig aan mezelf te twijfelen. Hoe dan ook, morgen maar weer eens langs. Bril mee. En ik denk dat ik maar eens een gesprekje ga aanknopen met die medewerksters.
Welkom en maak kennis met Nona's favoriete 'uit je dak' plaat:
Thuis hebben wij Led Zeppelin wel in de kast staan, maar we draaien het niet dagelijks. Nee, Nona kent dit nummer omdat het wordt gebruikt in een scene in Shrek drie, waarin Sneeuwitje van een falderierende troel klapselings verandert in een dame met pit die het hele bos opstookt om een horde wandelende bomen en ander snoods te verslaan. (wie de film niet kent moet deze zin maar even langs zich heen laten glijden) En dát vindt zij dus echt helemaal retecool. Ze kent de scene uit haar hoofd en speelt hem altijd mee. En ze vindt het bovendien lekkere muziek om af te reageren 'als je boos ben' (sic). Of je kamer moet opruimen.
Nouja, ze heeft het niet van een vreemde. We houden hier allemaal wel van een gitaartje of twee. Ik zal het maar eerlijk opbiechten, dit:
was mijn favoriete liedje toen ik net zo oud was als zij.
En ja, haar smaak is beter ;)
U denkt vast allemaal dat ik van de rand van de aarde ben gevallen. Misschien denkt u niks. Maar het is u vast opgevallen dat ik hier een hele tijd niet ben geweest. Dat wil zeggen, ik was hier wel, maar ik dééd hier niets. Dat wil zeggen, ik deed hier wel wat, maar dat gooide ik naderhand allemaal weer weg.
Ach.
Ik zal u er niet langer mee vermoeien. 'T is herfst. Dat zal 't zijn. En dan is het soms zo verhipte koud. En donker, grijs en druilerig, zoals vandaag en gisteren. Oninspirerend. Ik weet dat je niet moet wachten op inspiratie. Je moet gewoon beginnen. Daarom begon ik gisteren geheel tegen mijn persoonlijke overtuiging in -eerst Sint, dan pas kerst- alvast met het inkopen van een paar lieve kerstballen. Ik vond een paar ouwetjes, die ik echt niet kon laten liggen. Ze reflecteren het licht zo mooi. Dat ligt daar maar te schitteren en te pronken en dat helpt. Veel licht en schitterende dingen. Nona koos er ook twee. En die inspireerden mij toch. En ik bedacht dat onze volgende queeste ons maar moet leiden naar een mooie glitterbol.
Het lijkt er dus op dat het weer de goede kant op gaat. Er is weer inspiratie, licht, schitterends en een nieuwe missie. Moeten we het tot januari wel mee kunnen uitzingen. Me dunkt.
