En natuurlijk mag je volhouden dat je geen traantje wegpinkte bij het beluisteren van deze schaamteloze tearjerker, want je luisterde toch niet naar de tekst.
Ja, pfff. Ik weet het; Sinterklaas is alweer hoog en breed in Spanje.
Maar ik wilde u toch even laten zien wat er tegenwoordig in mijn schoentjes zit.
Heule happy socks!
Dus als ik nu eens een somber momentje heb of behoefte aan een oppeppertje, dan gooi ik mijn laarzen uit en zwaai even naar mezelf. Met mijn tenen. En dan kan ik er weer helemaal tegenaan.
De buren gun ik ook hun momentje, dus ook naar hun zwaai ik tegenwoordig niet meer met mijn hand (saai!) maar met mijn in het nieuw gestoken achterpootje:
En ik verheug me nu al op Nona's zwemles vanmiddag. Kan ik een keer mijn sokken aanhouden in mijn teenslipperds!
(Te koop voor maar € 3,-bij TigerDK. Spread the love!)
Waarom is het toch zo ongelooflijk genant om in het openbaar ten val te komen?
Is het omdat alle 'guards' even 'down' gaan? Zo loop je, zelfverzekerd ogend en al, op je nieuwe laarzen door een winkelstraat en het volgende moment lig je tegen de vlakte, hulpeloos en in wonderlijke positie op voetenniveau.
Al tijdens het vallen bedenk je je hoe snel je dadelijk weer op gaat staan, kan niet verrekken hoe zo'n pijn je knie ook doet. Zo gauw mogelijk terug naar je zorgvuldig opgekweekte imago van mijgebeurtniksheid.
Het kan zijn dat ik, toen ik gisteren dus ten val kwam op het spiegelgladde travertin van ons plaatselijke shopwalhalla, een dusdanig arrogante bek trok van niksaandehandjonges, gewoon doorlopen allemaal, ik wilde hier gewoon even dit interessante fossiel in het natuursteen wat dichterbij bekijken, dat men daadwerkelijk dacht dat het bij de show hoorde, maar het viel me op dat niemand, maar dan ook echt niemand naar me toe kwam om te helpen, of te vragen of het wel ging.
Mensen die ik aankeek, keken zelfs weg. Maar een relativerende opmerking, waarmee ik mijzelf weer mee in de plooi had kunnen kneden, had toch echt een aangever nodig. En ik was in mijn eentje.
In plaats daarvan werd ik een paar meter verder wat streng toegesproken door een wat oudere man: "Dat moet je niet meer doen, hoor!"
Nee, vertel mij wat.
Maar dat ik eigenlijk helemaal geen goede alles relativerende opmerkingen meer op voorraad had, waarschijnlijk uit mijn hoofd geschud tijdens het vallen, net als de rest van de boodschappen waar ik niet mee thuis kwam, bleek uit mijn lollig bedoelde, maar in werkelijkheid belachelijk misplaatste antwoord: "Nee, u heeft gelijk. Ik kan ook beter niet meer 's ochtends al beginnen met drinken."
Waarmee ik voor de tweede keer op mijn plaat ging. Figuurlijk dan.
Nona pakt haar fiets en fietst over het schoolplein. Zij mag dit, want lopen met de fiets aan de hand lukt haar niet. En om van school weg te komen moeten we eerst een plein over. Bij het hek staat een jongetje uit de onderbouw. Hij negeert Nona en stelt zijn nieuwsgierige vraagje rechtstreeks aan mij: fietst Nona nog op een driewieler? Ik negeer het kind en loop door. Fietst Nona nog steeds op een driewieler? houdt het jongetje vol. Ik zie Nona voor me hard wegfietsen. Ze probeert zo snel mogelijk van het plein en de brutale vragensteller af te komen. Ze wil niet dat ik ga uitleggen waarom zij een fiets met drie wielen heeft, dus ik blijf zwijgen. "Ik heb al zóóó lang een grote fiets!", zegt het jong triomfantelijk. Ja. Jij wel, mompel ik.
Ook al is het een kind, waarvan je dit soort dingen misschien kunt verwachten, het joch irriteert me mateloos. En het maakt me boos, want ik zie het verwoestende effect van zijn woorden.
Verdrietig fietst ze even later naast me. Dat stomme jongetje ook! huilt ze. Had ik dit maar niet! Waarom ben ik niet gewoon, zoals de andere kinderen!
Ik hoor mijzelf weer hetzelfde riedeltje afsteken. Dat ik begrijp dat het haar verdriet doet. En dat dat mij weer verdriet doet. Maar dat ze nu eenmaal niet kan veranderen wie ze is. Dat ze goed is zoals ze is. Ik noem haar sterke punten. En dat er bovendien met heel veel mensen wel iets is. Maar dat je het lang niet altijd zo goed aan de buitenkant kunt zien, zoals bij haar. Ik noem het jongetje met maar 10% gezichtsvermogen. Ik noem het kind met de ernstige voedselallergie, het meisje met de hartkwaal. Maar ik schiet tekort.
Dus dan zeg ik dat ik het ook een stom joch vond en dat we hem gewoon de bosjes in hadden moeten douwen.
Het is een trucje om haar aan het lachen te maken en het werkt, we zitten te schateren op de fiets.
We worden gepasseerd door een stel moeders met twee dochters in hun kielzog. De meiden, misschien een jaartje ouder dan Nona, hebben allebei fonkelnieuwe fietsen, de een roze en de andere wit. Bij het voorbij fietsen zie ik hun blikken. Ik zou natuurlijk de andere kant op kunnen kijken. Ik zet me schrap voor wat er misschien nu weer gaat komen.
Maar ze kijken alleen, naar Nona en naar Nona's fiets. In een of twee seconden hebben ze hun oordeel geveld. Ze kijken elkaar samenzweerderig aan en beginnen te giechelen. Daarna fietsen ze hard verder. Ik kijk ook naar Nona. Net was ze nog moe van school en ging het fietsen maar moeizaam. Nu zit ze weer rechtop. Ze zet de fietsversnelling een tandje hoger en zet de sokken erin. Vastberaden koppie. Ik kan dit al heel goed he, mam? vraagt ze. Ja, je kan dit heel goed, No. Echt super.
Aan haar zal het niet liggen.
Nona is zes weken te vroeg geboren. Ondanks een goede start, kwam enkele dagen na haar geboorte aan het licht dat ze een hersenbloeding had gehad, iets dat te maken heeft met het nog niet volledig ondoorlaatbaar zijn van de bloedvaten in de hersenen van onvolgroeide baby's. Nona heeft sindsdien cerebrale parese; letterlijk vertaald: hersenverlamming. Het betekent dat een deel van de hersenen niet of anders functioneert als gevolg van een beschadiging. De hele rechterhelft van haar lichaam is daardoor trager en heeft een lagere spierspanning dan de linkerkant. Ook mist ze een kwart 'zicht', quadronopsie geheten. Dingen die zich rechtsonder in haar blikveld bevinden, kan ze niet zien. Nona gaat naar het regulier onderwijs met een 'rugzakje' en een geweldig team van ambulante hulp en betrokken leerkrachten om haar te ondersteunen. Ze gaat met veel plezier naar school. Ook al is niet elke dag even gemakkelijk.
Ik werd een beetje naar op de maag, -ik beken het eerlijk- toen het nieuws mij ter ore kwam.
"25 houtsnedes van Escher aangetroffen in Kringloop" zo luidde het bericht. Maar dat was nog niet het ergste: de Kringloop in kwestie bleek mijn eigenste Kringloopwinkel. Die in Nieuwegein!
Snottevergeme, hoe heeft mij dit nou kunnen overkomen? Hoe kan ik die nou niet gevonden hebben! Ik hoor zo'n beetje bij de inventaris van de Kringloop! Jaren van mijn leven investeer ik in het naspeuren van Kringloopwinkels in de regio teneinde dat juweel tussen de tweedehands ladyshaves en infectueuze broodplankjes te vinden dat mij in staat zal stellen stil te gaan leven op het platteland met gevulde paardestallen en een indoorprivezwembad in het soutterain. En Dan Mis Ik Dit!
Toen ik het berichtje nog eens doornam, kalmeerde ik een beetje. De houtsnedes bleken te zijn ontdekt door een medewerker van de winkel. Die hadden dus de schappen geneens gehaald. Gelukkig maar, want ik begon al ernstig aan mezelf te twijfelen. Hoe dan ook, morgen maar weer eens langs. Bril mee. En ik denk dat ik maar eens een gesprekje ga aanknopen met die medewerksters.
Welkom en maak kennis met Nona's favoriete 'uit je dak' plaat:
Thuis hebben wij Led Zeppelin wel in de kast staan, maar we draaien het niet dagelijks. Nee, Nona kent dit nummer omdat het wordt gebruikt in een scene in Shrek drie, waarin Sneeuwitje van een falderierende troel klapselings verandert in een dame met pit die het hele bos opstookt om een horde wandelende bomen en ander snoods te verslaan. (wie de film niet kent moet deze zin maar even langs zich heen laten glijden) En dát vindt zij dus echt helemaal retecool. Ze kent de scene uit haar hoofd en speelt hem altijd mee. En ze vindt het bovendien lekkere muziek om af te reageren 'als je boos ben' (sic). Of je kamer moet opruimen.
Nouja, ze heeft het niet van een vreemde. We houden hier allemaal wel van een gitaartje of twee. Ik zal het maar eerlijk opbiechten, dit:
was mijn favoriete liedje toen ik net zo oud was als zij.
En ja, haar smaak is beter ;)
U denkt vast allemaal dat ik van de rand van de aarde ben gevallen. Misschien denkt u niks. Maar het is u vast opgevallen dat ik hier een hele tijd niet ben geweest. Dat wil zeggen, ik was hier wel, maar ik dééd hier niets. Dat wil zeggen, ik deed hier wel wat, maar dat gooide ik naderhand allemaal weer weg.
Ach.
Ik zal u er niet langer mee vermoeien. 'T is herfst. Dat zal 't zijn. En dan is het soms zo verhipte koud. En donker, grijs en druilerig, zoals vandaag en gisteren. Oninspirerend. Ik weet dat je niet moet wachten op inspiratie. Je moet gewoon beginnen. Daarom begon ik gisteren geheel tegen mijn persoonlijke overtuiging in -eerst Sint, dan pas kerst- alvast met het inkopen van een paar lieve kerstballen. Ik vond een paar ouwetjes, die ik echt niet kon laten liggen. Ze reflecteren het licht zo mooi. Dat ligt daar maar te schitteren en te pronken en dat helpt. Veel licht en schitterende dingen. Nona koos er ook twee. En die inspireerden mij toch. En ik bedacht dat onze volgende queeste ons maar moet leiden naar een mooie glitterbol.
Het lijkt er dus op dat het weer de goede kant op gaat. Er is weer inspiratie, licht, schitterends en een nieuwe missie. Moeten we het tot januari wel mee kunnen uitzingen. Me dunkt.
Heel Nieuwegein wemelt momenteel van die enorme oranje naaktslakken. Het zijn immigranten, deze Spaanse Wegslakken. Meegelift op geimporteerd groente danwel fruit. Dus als je je net als ik al afvroeg waar deze knoerten ineens toch vandaan kwamen; there you go.
Je kunt je eraan ergeren, ervan gruwelen nadat iemand naast je erop gaat staan, zodat de ingewanden tot tegen je broekspijpen opspatteren (mij helaas overkomen), ze met zout bestrooien, ze met bier dronken voeren, doormidden knippen (Ja, echt! Er zijn er die dat doen.), aan de kippen voeren of met korrels vergiftigen. Je kunt er ook een logje over willen schrijven en dan nadat je er eentje gefotografeerd hebt, helemaal doorslaan, zodat voorlopig van verdelgen waarschijnlijk helemaal niets meer komt.Want eigenlijk best lollig, die spaanse jongens. Wij zeggen dus bij deze in ons beste spaans: buena acojida, caracolles!
Update 18.30: Bij thuiskomst merkte Stefan volkomen terecht op dat de slakkenrijdster eigenlijk 'olé' moest roepen in plaats van 'woehoe!' Nah. Vooruit. Bij deze dan.
Met tekst wil het niet zo vlotten, de laatste tijd. Ik heb het net even nageteld; er staan maar liefst 12 concept logjes in mijn lijst, die allemaal het publiceren niet waard zijn. Zoals Eddie Vedder het zo leuk wist te brengen: 'thoughts arrive like butterflies'. En ze fladderen ook net zo ongecontroleerd weer van me weg. Daarom hou ik het maar even bij fotootjes. Want die lukken eventjes beter. De beestjes wonen in een obscuur wildparkje net over de Duitse grens bij Brunssum, eronder de dikke kruisspin die woont bij de pergola in onze achtertuin, dan ons eigenste liefste beestje en als laatste een ontroerend en licht verregend roosje, ook uit eigen tuin. Allemaal overgoten met een sassy sixties sausje.
Ja.
Freubelen, ja.
En nu slapen. Goedenacht en een heel fijn weekend gewenst.
Zie ik u deze zaterdag nog bij ons in de achtertuin? Zoja; tot dan!
Vanochtend zat er een vlindertje tegen het raam geplakt. Hij zat denk ik uit te rusten of wat het ook maar is dat vlinders doen als ze een halve dag tegen je raam aan geplakt zitten. Ik pakte de camera en zette hem op de foto. Vanavond ging ik de foto bewerken en toen zag ik pas wat een hooggeplaatst bezoek we eigenlijk hadden vandaag: professor Perkamentus himself, ladies and gentlemen!
Morgen is Nona's verjaardag! Acht wordt ze alweer. Zaterdag vieren we haar kinderfeestje en ik zit tot over mijn oren in het stiekeme voorbereidingswerk. Want ik heb haar wijsgemaakt dat we niet al te veel bijzonders gaan doen dit jaar, terwijl er in het echt een speurtocht klaar ligt die (hopelijk) zijn weerga niet kent. Het gaat zelfs nog een beetje op ons acteertalent aankomen, dit jaar. Onze speurtocht heeft een Egyptisch thema (je vindt hem hier) en was dus kant en klaar, maar ik zou ik niet zijn als ik niet hier en daar nog wat aanpassingen wilde maken, dus daar ben ik aardig druk mee geweest. Ik fabriekte dus alle requisiten zelf, en hieronder kunt u daarvan het resultaat zien. (de kleine piramide is het 'prototype'-poepoe- van de doosjes met snoep die bij het afscheid worden meegegeven.) Ik was zelfs zo zunig goed bezig dat ik het grote doosje gemaakt heb van de envelop waar de speurtocht in bezorgd werd. Ha! Ik recycle me suf, man!
Maar toen.
Bekeek ik es alle kleinigheidjes, prijsjes en dingetjes die we hadden, en bedacht ik dat de kinderen eigenlijk wel heel veel meuk mee naar huis krijgen aan het eind van het feest. En om dan op het eind nog eens omringd dolle kids en bijbehorende ouders op de kop in de kast te moeten zoeken naar een deugdelijk plastic tasje, nee, dat leek me niet wat.
Dus.
Naaide ik nog wat tasjes.
En voorzag ze van hun namen, waarmee toestanden in de trant van 'hee, dat is mijn tasje! Nietes, hij is van mij!' meteen heul handig verleden tijd worden.
En nee, die zien er inderdaad totaal niet Egyptisch uit. Daar had ik het zo zoetjes aan wel zo'n beetje mee gezien, namelijk. Bovendien hoop ik dat op deze manier het tasje nog een tijdje langer meegaat.
En kijk ook eens wat een leuke lettertjes! Ze heten Monbijoux en je kunt ze downloaden op dafont.com.
En nou nog tweeenveertig traktaties maken om morgen op school uit te delen. Dus ik ga maar even weer aan de slag...
Wij vinden het leuk om een beetje raar te praten, bij ons thuis. We husselen woordjes: schaafkaas, beddek, kijkklokken.
Of we wisselen de eerste letters om: draswoger, masgraaier, tietsfas, doorveur.
Soms verkorten we de boel: "Waar is dat een metafoor?", "Wat ziet 'ie toch indiaan?" (oke, die is gestolen uit Jiskefet) en: "Hij is Indonesie". En laatst deed ik het hier nog in mijn log over de muizen in de tuin; toen had ik het over de microtussen onze schutting en buurmans schuurtje.
Ook jaag ik kinderen, schoolvriendinnetjes van Nona graag op de kast met idioot taalgebruik. Ik ben een echte sucker voor rare, oubollige woorden en met stip op nummer een staat toch wel het schitterende 'broekhoest'. Nona krijgt er ook de slappe lach van. Eerst al van de scheet zelf (altijd haar eigen) en daarna nog eens van het woord. 'Voorbips' is ook zo'n briljante, maar dit woord mag vanuit opvoedkundig oogpunt nimmer (ook mooi; 'nimmer') in de praktijk worden gebruikt, er mag slechts om gelachen worden en in het hoofd mag er dan het type vrouw dat het woord zou gebruiken bij worden geprojecteerd en daarna mag er nog harder worden gelachen.
Maargoed, ik mag het ook graag hebben over peuzelen en smikkelen, zeg ik liever fototoestel dan camera en heb ik het nog wel eens over 'zulks' en 'schalks' en 'snaaks' en ook nog over 'snaak' als in: vervelend ventje.
Verder heb ik de onhebbelijkheid nog al eens door te slaan in zingzeggen: 'Zit je lekker te smi-sma-smikkelen?', 'Waar is je tie-ta-tas?', 'Geef je bie-ba-bordje', 'Ruim je rie-ra-rommel nou eens op!' Overigens: dit laatste ondermijnt echt geweldig je ouderlijk gezag. Niemand neemt een op die wijze geuitte opdracht serieus. Zelfs het meest brave, gehoorzame kind niet: "Pfff, leer eerst maar eens gewóón praten!"
Wel is het leuk om zelf teksten van liedjes die je niet volledig uit je hoofd kent aan te vullen met onzinwoordjes, a la fri-fra-frubbeliebubs, roesteknoerteflipflap. Hotseklotsie, gritsiegratsiejoeriejariejeej! En toen onze Jaap nog onder ons was, zongen we zijn naam in elk lied. ('his name is Japie and he's miauwing on the sand', I'm every Japie, it's all in me' etc. etc. ) Nou hoor ik u denken, hee, dat heb je van Hans Teeuwen! Maar dat is niet correct. (beter dan: dat is niet waar) Wij waren geschokt toen we de show van Hans zagen. (vanaf ongeveer 3.45) Met zijn leuke liedje, dat HIJ dus van ONS had gejat. Tsss. Hans Teeuwen, jij snaak!
Het enige dat me maar niet wil lukken zijn accenten of dialecten. Of ik nou Limburgs of Fries probeer, Rotterdams of Zeeuws, ik klink altijd maar op een manier, en dat is een beetje zoals postbode Siemen in de onvolprezen jaren negentig kinderserie Zaai.
Wie dat wel heel leuk kunnen zijn Dawn French en Jennifer Saunders. Die doen dat dan meteen ook weer zo briljant dat ik geeneens moeite meer wil doen. Ik wil alleen nog maar naar hun (hullie of hunnie, ook altijd leuk) luisteren.
Hieronder dan maar weer eens mijn eigen zomergastenmomentje. Een sketch van French and Saunders die ik me nog herinner van toen het op tv was, (ja, zo oud ben ik!) en waar ik toen ontzettend om heb gelachen. En als ik nu bij JBC op tv was, dan zou ik waarschijnlijk schutterig bekennen dat ik het fragment sindsdien nooit meer had gezien en me indekken door te zeggen dat het dus misschien wel helemaal niet zo leuk is als ik het mij herinner, maar dan zou ik schandelijk jokken want ik heb laatst uitgebreid heel erg veel F&S filmpjes teruggekeken waaronder deze, want dit zijn de youtube-years. En hij was nog net zo leuk als ik het me herinnerde. En bovendien, ik zit niet bij JBC, dus wat maak ik me eigenlijk druk.
Komtie:
Dit is de kittiekatkamer vandaag. Donker, rommelig en er ligt een bundel snotterend kind op de bank.
Welbeschouwd is er hier geen sprake van ziek met hoofdletter 'z', maar soms ben je moe en lamlendig en is het gewoon heel erg fijn dat er een bedje op de bank voor je wordt gemaakt waar je je, nadat je dikke korsten snot van je gezicht hebt geschraapt en uit je haar hebt gewassen, en gekleed in een frisgewassen tricot-ensemble heerlijk in kunt vleien. Nona zuchtte eens diep (en gelukzalig) en zette toen de tv aan. En zo ligt ze nu al een uur. Er zit dus niet veel muziek in, maar ik denk dat haar batterijtje wel op 'charge' staat.
Je zou er zo bij gaan liggen.
Maarja.
Ik zag plots nog een snotneus. Die van ons schuttingbeestje, dat eigenlijk een erfstukje is van de vorige eigenaar van ons huis dat we hebben laten hangen. (U had dat opgetogen snuitje ook niet in de container kunnen gooien, hoor!) Dus die moest ook op de foto. En toen moest natuurlijk meteen een logje worden getikt. En nu moet ik echt gaan douchen.
