Koffiepet

Gisteravond zond De Wereld Draait Door een hele serie volledige optredens uit van bands die afgelopen tijd in de uitzending geweest waren. Nona stond te swingen voor de tv, want zij is een groot muziekliefhebster. Selah Sue viel erg in de smaak, en wonderbaarlijk genoeg ook Peter Pan Speedrock. ("bestaan die nog?" "Ja, die bestaan nog, geen twijfel mogelijk.") Ik vind de zuid afrikaanse rapper Jack Parow leuk, maar die vindt zij dan weer wat raar. Na de man een tijdje in actie te hebben gade geslagen, merkte ze droog op: "hij heeft een koffiepet."

En ja hoor:

Pre-cies het signature headgear van onze held!

                                                                                                               Jy denk toch nie jy's cooler as sy?

paasdag

Sjonge wat een lekker weertje is het toch. Hoe kan het nou dat ik zo ontzettend snipverkouden ben geworden?
Vorige week voelde ik me al niet zo lekker, sinds gisteren is de algehele malaise echt komen doorzetten. Toch stortten wij ons dapper op de bereiding van de paaslunch die Nona voor Stefan in petto had en vanmiddag brachten we een bezoekje aan het paardenrusthuis in Soest. Ik snapte de oude besjes met hun stramme, pijnlijke spieren, sopogen en snotneuzen maar al te goed in mijn staat, zullen we maar zeggen. "Houd boed, ouwe!" neuzelde ik links en rechts in harige driehoekjesoren en ik drukte kusjes op hun zachte neus. Nona verknochtte zich aan een tweeëndertigjarig schimmeltje en ik probeerde mijn bij ziekte en/of vermoeidheid altijd moeilijker te bedwingen sentimentaliteit te beheersen tegenover Eric, het amsterdamse (ex) politiepaard, wiens stoere foto's uit hoogtijdagen bij zijn stal hingen.
Twas mooi.
Maar nu ga'k naar bed.

Snotneus, sopogen...

Nee, Nona slaat geen paardjes, haar arm maakt af en toe een onwillekeurige beweging.

Die knapperd heet Appie.

Sjagrijn

Ik was, geloof ik, toch een beetje humeurig vanochtend.
Excuses daarvoor, lieve lezers.
Later op de ochtend begon mijn ooglid te trekken, zeer inspector Dreyfuss-like  (vanaf 0.09 min) en nog iets later begon mijn hoofd te bonken.
Misschien ben ik toch een beetje aan vakantie toe...
Ik ben in ieder geval begonnen in de tuin wat rustgevend groen toe te voegen. Perkgoed, noemen ze dat in het tuincentrum.

 Hopelijk houdt het het sjagrijn ook binnen de perken.



Edit 18:12: De meivakantie is begonnen! We proberen een nóg hogere staat van Zen (hahaha, -lachtherapie-) te bereiken en kletsen urenlang met een muntkevertje.

Herma, jij kan ook álles!

Ik zeg het zelf maar even. Bij hoge uitzondering, want meestal ben ik de eerste om mezelf af te kammen, en vooral de nadruk te leggen op de dingen die ik niet kan. Want ik geef het eerlijk toe, ik kan niet multitasken en ik kan niet koken of anderszins een geslaagde catering organiseren, ik ben een chaoot (dit verklaart waarschijnlijk het voorgaande), kan nauwelijks rekenen, ben enorm vergeetachtig en zo kan ik nog wel honderd slechte eigenschappen verzinnen die alleen ik bezit en verder helemaal niemand. Zo redeneer ik dan, want af en toe raak je na zo'n droevige opsomming vervuld van zelfhaat- en medelijden. Wat je niet verder helpt, overigens. Daarom gooi ik het maar even over een andere boeg. Onder het mom:  steekt uzelf eens een veer in de reet. 
Want maandag begon ik aan het schilderen der kozijnen, een rotklusje dat ik alleen volbrengen kan onder het voortdurend prevelen van de mantra "ik bespaar duizenden euro's, ik bespaar duizenden euro's"  en het daadwerkelijk proberen te visualiseren van geld; papier en kromme stapeltjes munten.

Uiteraard moet dit klusje geklaard worden onder schooltijden en het is daarbij wel de bedoeling dat er na twee uur 's middags geen spoor van stof of rondslingerend schuurgereedschap meer te vinden is. Dat betekent dat er op tijd gestopt moet worden met het werk zodat het soppen kan beginnen. Bovendien er deze laatste schoolweken weer het nodige te beleven op het gebied van ouderparticipatie (waar ik overigens weer geen hekel aan heb), en wordt voor het doen van de was, de boodschappen, het kopen van lekkers voor de paaslunch op school, kopen en smeren van zonnebrandcreme voor en op heel mijn groepje tijdens de sportdag, het maken en nakomen van afspraken bij tandarts, garage, revalidatie en andere arts, uiteraard volledig op ondergetekende gerekend. En dan hebben we het nog niet eens gehad over het op tijd, of uberhaupt inleveren van ingevulde strookjes of zakjes met geld voor de schoolfotograaf, kadootjes kopen, en het in vredesnaam dan maar aanschaffen van een doosje met geverfde eieren in de supermarkt omdat een thuisverfsessie er echt, wat eieren betreft, niet meer in zit de komende dagen.
Hoe dóet ze het toch allemaal, ik hoor het u denken. En ik denk het zelf ook. But then again; I'm an enigma* 

(*uit: Seinfeld)

Edit, kwartiertje later: Oja, ik zou het bijna vergeten; ik legde nog een interview met Nicole van - o.a.-  Het  Moederbedrijf af! Je kunt het hier lezen.

de koning te rijk

 

Nona is de koning te rijk met d'r nieuwe (tweedehands) Sa.nita clogjes. 

Voor de gezelligheid, naast de verplichte van de schoenmaker. Voor in huis en tuin. (Hoewel we in huis al hebben laten varen, we worden gek van het geklos op de houten vloer.)

Breidag en meer

Dit weekend was ik op de breidag in Nieuwegein. Breidagen, moet ik zeggen, want het waren er twee. En ik was daar niet omdat ik zelf een gepassioneerd breiliefhebster ben, maar omdat ik mijn vrichtje Marieke, met die leuke webwinkel,  hielp. En pfóe, dat was wat, jong! Zelfs Pownews was er op af gekomen. Helaas heeft het item de uitzending niet gehaald, en moeten wij het slechts doen met een wazige twitterfoto op de site. (foto met Jan en gehaakte muts. 'were-' zie je nog net. Dat zijn wij dus. Er is nog net een glimp van mijn rug  - ik sta "toevallig" net te bukken-  en een ledemaat van Marieke zichtbaar.)
Maargoed. De breidagen zijn voorbij, de kater op zondag ook (Spierpijn! Moe! 'T was gewoon genant.)
En nu moet ik weer voor mezelf de boer op. Want wist u eigenlijk al dat ik ook voor mezelf ben begonnen? Omdat ik een heel handige knipper (van haar) ben? En vormgevert? Nee, dat wist u niet he? Dat komt, ik zég dat ook nooit. Tegen iemand. Maar dat is niet slim, marketingtechnisch, zal ik maar zeggen. Een zaak wil klanten.
En ik dus ook.
Dus. Nu zeg ik het.
Belt allen! Zegt het voort!
Wacht, ik flyer meteen even mijn kaart.

En wil je nou niet geknipt worden, maar wel zo'n leuke kaart, danwel logo voor je eigen zaak? Bel, of ook handig; e-mail me dan even. Want dat is weer een heel ander verhaal.

Opgefokt

Onder degenen die mij ook kennen van intecht is het bekend: ik ben geen ochtendmens. Ik ben een avondmens. Een náchtmens, durf ik er zelfs wel van te maken.
Da's niet handig.
Het echte leven speelt zich namelijk in het algemeen gewoon tussen, pak 'm beet, 9 en 5 af. En de meeste mensen houden ervan "lekker op tijd" te beginnen. Maar, bij voorbeeld, om kwart over acht op school aanwezig zijn is geen sinecure als je om half twee 's nachts pas je bedje in bent gerold. "Moet je eerder gaan slapen!" "Ja, maar ik zat nog zo lekker te werken." Zucht. Want: om een uur of zeven 's avonds stort ik in, dreig om half acht bij Nona in bed in slaap te vallen, wat zij wel weer gezellig vindt, neem een sloot koffie, zet de computer aan, beloof mezelf tegen negenen dat ik vandaag echt op tijd naar bed ga, krijg om half tien nog een "briljant" idee waar ik Nu Meteen mee aan de slag moet en kan (lekker stil in huis, geen mama mag ik... of Herma waar is...) en voor ik het weet is het (ver) na middernacht en dus weer veels te laat en dus morgenochtend weer als een gebroken vrouw opstaan en, en, en.
En dan zo'n ochtend als vanochtend!
Grúwelijk!
Ik kom beneden, verkreukeld en schor, en de kamer ligt bezaaid met drumstelonderdelen. Nona zit in haar blootje en nog nadruppend van het douchen op het pedaaltje van de bassdrum te trappen en Stefan staat buiten de kofferbakinhoud van de auto te monsteren. "Oja", herinner ik me, "Stefan zou gaan drummen, op zijn werk." (don't ask) Ik sommeer Nona voort te maken met aankleden en stap zelf onder de douche. Als ik daar weer onder vandaan kom is het drumstel verdwenen, maar ligt in plaats daarvan de kofferbakzooi uit de auto verspreid over en naast de bank, twee kinderzitjes staan en liggen er half voor en het kofferbakafdichtklepje (of heet dat nou de hoedenplank) staat amicaal tegen de kachel te leunen. Nona heeft alleen nog maar een onderbroek en een hemd aan. Toppie.
Stefan verdwijnt na wat gegrom over en weer over de achtergelaten bende en ik probeer Nona en mij richting school te krijgen, wat lukt, ondanks een klein meningsverschil over wat een kindergezicht 's ochtends harder nodig heeft; blauw en roze poeder uit een make-upsetje van de action of een tandenborstel en tandpasta.
Ondertussen zoek ik me een slag in de rondte naar de huissleutels.
Opeens gaat er een lampje bij me branden. Stefan vroeg naar autosleutels - autosleutels in mijn tas - autosleutels bij mij altijd vast aan huissleutels vanwege anders te lang moeten zoeken naar één dan wel ander bos... o, snotvergeme als het niet waar is: Stefan rijdt nu, met drumstel en al in de auto met mijn sleutels naar zijn werk! En hij neemt zijn telefoon niet op. Dit is meer dan een niet-ochtendmens kan verdragen. 's Ochtends.
Wild ren ik door het huis. Speurend, in de hoop dat de sleutels op magische wijze toch nog opduiken.
En dan.
Ontplof ik.
Ik veroorzaak een schokgolf met een cijfer op de schaal van Richter die ervoor zorgt dat Stefan toch met mijn sleutels naar huis terugkeert, zodat ik de deur uit kan en belangrijker, er dadelijk ook weer in kan. Wel verbaas ik mij over zijn lef een opmerking te durven maken over het feit dat de huissleutels aan de autosleutels vastzaten. Gelukkig geeft Nona hem de wind van voren, zodat ik dat niet meer hoef te doen. Op meer adrenaline in mijn lijf dan goed is voor een mens, race ik met Nona achterop naar school.
Als dit vandaag nog maar goed komt.
Eenmaal thuis, met een huishoudemmertje koffie voor mijn neus en KGB  in mijn oor, kom ik weer een beetje tot mezelf.
Pfff. Wat een ochtend. Er is minder voor nodig om me op te fokken. 

Heb ik je nu helemaal in de stress gejaagd met dit vre-se-lijke verhaal?
Druk dan even op de 'play' knop van het liedje hieronder. Heel kalmerend.



(Oef, slecht verhaal, dit. Maarja. Wat wil je. Na zo'n ochtend...)

mama is vandaag een monster

Ha!
Nee dit gaat niet over mij. Prima humeurtje zelfs. In aanmerking genomen dat ik vanochtend koud (!) moest douchen.
Maar toch was ze er net ineens.
Wiens moeder zou het dan zijn?

Flip Fluitnona

(Het zouden je buren toch maar zijn, he?)

Ezels

Ik las bij haar, maar ook al elders dat het vandaag nationale complimentendag is. Nou zijn wij hier thuis niet zo complimenteus. Integendeel. Hard als bikkels zijn we tegen elkaar. "Een ézel ben je!" (Maar ik hou van ezels.) Vervolgens lachen we er keihard om. Een van twee geeft de ander nog een liefdevolle beuk en dat is dan weer dat.

...en 't gaat al bijna twintig jaar goed.

Voorjaarsvakantie

Op de meest mistroostige, mistige, kille dag van de -nota bene- voorjaarsvakantie (pruillip en verontwaardigd smoel) maakten wij een van die verplichte ouder-kind schoolvakantie uitstapjes.

We gingen naar de dierentuin. 

Nona stippelde de route uit, terwijl ik mij mentaal voorbereidde op de zielige aanblik van blauwbekkende apen en anderszins lamlendige of zich dood vervelende beesten. Want ik blijf het een beetje lastig vinden, de dierentuin. Ik houd van beesten. En ik vind het dus eigenlijk fout ze op te sluiten en bloot te stellen aan onze... eh, aan óns. Voor ons plezier. Ter leering ende vermaeck. Maargoed. We gingen en dan moet je verder niet zeuren. Ik ergerde mij aan mijzelf en mijn ambivalente gezanik. En ik ben blijkbaar niet de enige, dus ik ergerde me ook aan die drie andere vrouwen (mannen zeuren daar niet over?) die zich luidop afvroegen of het niet zielig was, die arme, rusteloze wolf die voor de vijfenveertigste keer hetzelfde rondje ging draven, verontwaardigd reageerden bij het zien van een genoeglijk herkauwende Bongo die, vanwege het weer, binnen zat in een hok waar kennelijk geen ramen in zaten ( 'ach, hij krijgt helemaal geen daglicht!') en een dame die het allemáál hartstikke zielig vond en toen riep: 'en daar hebben we nog voor betaald ook!' En ik vind dat ook. Dat dat stom is. Om dat soort dingen hardop te zeggen, that is. Gá dan niet! Verdikkeme nog es an toe, zeg. Ik zeg er nu dus niks meer over.

Want hoewel weinig zo hartverscheurend als een kleumende kinderaap:

We troffen er toch ook een stel knettergezellige en goedgemutste geitjes,waarmee het lekker knuffelen, kroelen en knabbelen (zij aan ons, wij niet aan hun want vegetarier) was en die, aan Nona te zien, over een geraffineerd gevoel voor humor beschikten:

Een ietwat rellerig overkomende vuurgarnaal:
(You want a piece of me, huh? You want a piece of me?)















Malle kwallen,

 







En deze koraalduivel, wier (Haha: vis/zee/wier. Nah. Laat maar.) aquarium lijkt te beschikken over een heel subtiel weggewerkte nooduitgang. Valt het allemaal misschien toch nog reuze mee met dat gebrek aan zelfbeschikking van dieren in de dierentuin...

MC Honky. Grúwelijk!

Weet natuurlijk niet hoe het u vergaat des weekends maar bij ons komt er vaak alleen die twee weekdagen nog wel eens een klam lapje of een stofzuiger voorbij in ons slonzige huishoudentje. En dan nog met frisse tegenzin, hoor. Slechts met een leuk muziekje aan, een beetje hard liefst, wil ik dan nog enigzins de spirit krijgen.
Mocht u nou nog de schoonmaakkriebels krijgen komende dagen, dan heb ik alvast een zeer aanstekelijk nummer voor u. Sonnet no. 3.  Like a Duck heet het en het is van MC Honky alias E. van Eels. Swingt als een trein, om maar eens even mijn leeftijd te verraden met een belegen uitdrukking. Wacht; rehabilitatietijd: dit nummer is Gruwelijk! Gewoon viés, man!
In minder dan geen tijd een schoon huis en een opgeruimd humeur.
Pak maar vast een emmer en uw favoriete allesreiniger. Of bent u er zo eentje die het hele huis aanpakt met de afgeknipte mouw van een oud t-shirt en een fles glassex? Ook goed hoor, van mij zult u daarop geen waardeoordeel krijgen. Hoewel het natuurlijk wel een beetje viezig is, dat weet u zelf ook heus wel. En wist u trouwens dat er op de gemiddelde toiletbril minder bacterien zitten dan in het gemiddelde aanrechtdoekje? Elke dag een schoon doekje, is het devies. En de vuile op zestig graden wassen, anders gaan de smerige beesten niet dood. (Of de wc minder vaak schoonmaken, maar daar zit dan verder natuurlijk geen enkele logica in.) Overigens krijg je kranen en spiegels enzo, heel mooi glanzend door ze na het schoonmaken nog even op te wrijven met een stukje papier, keukenrol ofzo. En kalk verwijder je prima met cola. Gewoon een poosje in laten trekken en daarna spoelen met water. Ecologies ramen lappen? Gewoon heet water gebruiken met uienschillen erin! Zilver poetsen met tandpasta (niet te hard, gaat krassen) en je bepotelde roestvrijstalen keukenameubelement krijg je weer flitsend met behulp van autoshampoo. Of met een sopje met daarin een klein scheutje glansspoelmiddel.
Dus.
...
Kuch.
Too much?
...
Geen poetsneigingen maar wel even uit je dak willen gaan met je liefje, kind, poes of jezelf mag natuurlijk ook.
Kun je meteen het geinige clipje, eh. checken. (Of loop ik nu alweer vier jaar achter op de correcte 'speak'? Man, man, wat word ik oud!)

Een nieuwe lente, een nieuw begin (2)

 

'K hoor buiten de vogeltjes fluiten. Het zonnetje weet ik in de voorkamer.  Ik zit in de werkkamer met het kleine dakraam, koffie verkeerd, ontbijtkoek en mijn laatste loodjes. Nog anderhalve dag werken en dan...

Geen probleem!

Een tamelijk briljant stuk uit de voorstelling van Wim Helsen. Kijk en leer. Vanaf nu staat u nooit meer met de bek vol tanden.

Muizenissen

Ik was een beetje aan het rommelen in de keuken, toen ik ineens op het schoteltje met half opgegeten kattenvoer dat verplicht buiten staat vanwege de geur, een héul dikke muis zag zitten smikkelen. Ik sloop naar de achterdeur en sloeg met stijgende verbazing het bruine beest een poosje door de ramen gade. Ik dacht dat muizen van die bangepoeperds waren, die bij het geringste vermoeden van menselijke aanwezigheid al de pootjes nemen, maar deze trok zich nergens iets van aan. Sterker nog, hij draaide mij zijn meest fotogenieke kant toe en poseerde een tijdlang gewillig voor mijn camera. Vervolgens bedankte hij netjes voor de lunch, stak zijn voorpootje naar me op bij wijze van groet, en verdween toen weer onder de schutting. Hij zal wel bij de buurman inwonen. Denk ik. Hoop ik. Want al vind ik muizen best heel schattig, ik wil niet dat ze door mijn huis gaan hollen en overal gaan knagen en dan lopen dood lopen te gaan op plekken waar je ze echt niet dood wilt vinden (In een fles olijfolie, bijvoorbeeld. Of in een pak macaroni, en dat je er dan pas achterkomt als je de inhoud leegstrooit in een pan met kokend water. Brr.) en ook niet levend trouwens. Ik vertoon dus qua kleine knaagdieren nogal, eh, ambivalent gedrag. Want mooi dat ik 'm verraden heb bij de buurman toen ik die toevallig bij de voordeur trof. Waar ik al snel spijt van had. Want ik zag hem al in gedachten alle planken met gif en vallen aflopen in z'n schuurtje. Dus nou moet ik er zo nog een keer langs. Om te zeggen dat 'ie geen val mag zetten of gif strooien. Want dat het een microtus agrestis betreft, oftewel Aardmuis. Ik heb namelijk even gegoogled. En iedereen weet; als het beest eenmaal een naam heeft, is het al praktisch een huisdier. En een huisdier maak je niet dood. Als dat wel gebeurt, heb je een moord gepleegd. Nee, een huisdier stérft. Van ouderdom. Gelukkig worden aardmuizen gemiddeld maar 1,5 jaar oud. Maar ik denk niet dat het zo'n probleem wordt om de buurman van zijn gewelddadige plannen af te brengen. Want ik las: "De aardmuis is vrij luidruchtig. Hij maakt lage, kwetterende en soms knorrende geluiden, die meerlettergrepig zijn."  Bron.
En een wezen om zeep helpen dat een naam draagt én ook nog eens treffende gelijkenissen met hemzelf vertoont, nee, zo bruut is ook onze buurman niet.
Mooi.
Het worden práchtige tijden voor de microtussen onze schutting en zijn schuur.